20170812

असा धरी छंद

असा धरी छंद
२४ काव्यप्रकारांसह, छंदशास्त्राची तोंडओळख
लेखकः नरेंद्र गोळे २०१७०८०९


युनान, मिस्र, रोमा सब मिट गये जहाँ से ।
कुछ बात हैं की हस्ती मिटती नहीं हमारी ॥ - डॉ. महंमद अल्लामा इक्बाल, १९०५

चीनी, इजिप्ती, रोमन, कुणीही टिकू न शकले ।
आहो विशेष म्हणुनी, आम्ही टिकून आहो ॥ - मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०१७०८०९

सर्व पुरातन संस्कृतींत आपली हिंदवी संस्कृती टिकून राहिली आहे. चीनी, इजिप्ती आणि रोमन यांसारख्या इतर संस्कृती लयास गेल्या. पण आपण टिकून आहोत. कारण आपल्या अनुभवाच्या नोंदी कागदपत्रांवर नव्हे तर, वृत्त-छंदांत बांधून मौखिक परंपरेने अत्यंत काळजीपूर्वक, हजारो वर्षे सातत्याने सांभाळण्यात आल्या.  आपले वेद, उपनिषदे, पुराणे; रामायण, महाभारत यांसारखे इतिहासग्रंथ आणि सर्वात महत्त्वाचे म्हणजे आपले अष्टांग योगशास्त्र१; सूत्रबद्ध, वृत्तबद्ध, छंदबद्ध करून मौखिक परंपरेने साठवले गेले. छंद म्हणजे नाद. लयबद्ध ध्वनी. छंदाचा दुसरा अर्थ म्हणजे पिसे. खूळ. वेड. याड. कमीत कमी शब्दांत जास्तीत जास्त अर्थ सामावणे म्हणजे काव्यलेखन. काव्यात लिहिलेले आपल्या पूर्वसुरींचे अनुभव, लक्षात राहायला, पाठांतराला, सोपे ठरले. काळाच्या ओघास पुरून उरले. मात्र काव्य छंदबद्ध करण्याचे ’छंदशास्त्र’ आपण विसरत चाललो आहोत. त्याचीच उजळणी करण्याचा हा प्रयास आहे. आशा आहे की आपल्याला आवडेल.

टिटवी, मैनावती, उपमन्यू, ध्रुव, मार्कंडेय, जडभरत, रावण, राम (प्रत्येकाची सुरस कहाणी आपल्या इतिहासात नमूद आहे. शोधा म्हणजे सापडेल.) यांच्या समस्त गोष्टींची केवळ उल्लेखातून याद देणार्‍या कवी गोविंद ह्यांच्या पुढील ओवीबद्ध कवितेतूनच ह्या लेखाचे शीर्षक घेतले आहे.  मतितार्थ असा की, आपल्याला असा छंद लावून घ्या, ज्यामुळे भवतालच्या संसाराचा विसरच पडेल. ’छंदशास्त्रा’च्या नादाने आपले पौराणीक साहित्य जसे कालौघाच्या घडामोडींचा विसर पडून, टिकू शकले आहे, अगदी तसेच मग आपणही टिकून राहू.

असा धरी छंद । जाई तुटोनिया भवबंध ॥ध्रु॥
छंद लागला टिटवीला । सप्तसागर शोषित केला । मैनावतीने कृतार्थ केला । गोपीचंद ॥१॥
दुधाचा सागर उपमन्यूला। ध्रुव तो अढळपदी स्थापिला। मार्कंड्याने यम हटवीला। चालिला मंद ॥२॥
तीन देह जडभरताला । रावण रामरूप तो झाला । गोपी चढल्या वैकुंठाला । यशोदानंद ॥३॥
अशा या छंदे कितिएक तरती। नराचे नारायण ते होती। दीनबंधु अपुला करिती। निजसुखकंद ॥४॥

छंद, मात्रावृत्ते आणि अक्षरगणवृत्ते

१. छंद

अभंग, ओवी, घनाक्षरी इत्यादी पद्यप्रकारांत लघुगुरू हा भेद नाही. स्थूलमानाने सर्व अक्षरे सारख्याच दीर्घ कालांत म्हणजे गुरूच उच्चारायची असतात. या लगत्वभेदातीत अक्षरसंख्याक पद्यप्रकाराला काहीतरी पारिभाषिक नाव पाहिजे म्हणून डॉ. माधव त्रिंबक पटवर्धन (माधव जूलियन) ह्यांनी त्यांच्या "छंदोरचना" ह्या अत्यंत मौलिक ग्रंथात, वैदिक पद्यप्रकाराला असणारे छंद हे नाव दिले आहे२. अर्थात, या पद्यप्रकारात मुख्य नियमन अक्षरसंख्येचे दिसते.

मोडक आणि मोडकं ह्यांचे अर्थ अनुक्रमे, मोडक हे आडनाव आणि मोडकी वस्तू असे होतात, पण दोन्हींतील ’क’ एकच असूनही त्यांचे उच्चारण अनुक्रमे ’अल्प’ आणि ’दीर्घ’ काळात केले जाते, म्हणूनच उच्चारणातील भिन्नता अभिव्यक्त होत असते. ज्या अक्षराचा उच्चार ’अल्प’काळात होतो त्यास ’र्‍हस्व’ आणि ज्या अक्षराचा उच्चार ’दीर्घ’काळात होतो त्यास ’दीर्घ’ अक्षर असे संबोधले जाते. र्‍हस्व अक्षराची एक मात्रा (एक एकक उच्चारण काळ) आणि दीर्घ अक्षराच्या दोन मात्रा (दोन एकके उच्चारण काळ) मानल्या जातात. परशुरामतात्या गोडबोले ह्यांच्या ’वृत्तदर्पण’ पुस्तकात ह्याबाबत असे म्हटले आहे कीः

र्‍हस्व स्वराते लघू बोलताती, दीर्घ स्वराते गुरू नाम देती ।
पुढे अनुस्वार, विसर्ग येतो, संयोग र्‍हस्वास गुरूत्व देतो ॥

उदाहरणार्थः पुस्तक शब्दात, ’पु’ नंतर जोडाक्षर आहे ’स्त’ हे. म्हणून ’पु’ हे अक्षर र्‍हस्व असूनही गुरू धरले जाते. अंगण शब्दात ’अ’ वर अनुस्वार असल्याने ’अं’ हे अक्षर र्‍हस्व असूनही गुरू धरले जाते. ’स्वतःचा’ ह्या शब्दातील ’त’ च्या पुढे विसर्ग येत असल्याने ’तः’ करता दोन मात्रांइतका काळ त्याचे उच्चारणास दिला जातो. ’छंदा’त मात्र, प्रत्येक अक्षरांचा काल दोन मात्रांचाच धरत असल्यामुळे या पद्यप्रकारात अष्टमात्रक आणि षण्मात्रक अशा दोन आवर्तनांची रचना होऊ शकते.

२. मात्रावृत्ते

काव्याच्या एका ओळीतील सर्व मात्रांची मिळून संख्या एकच राखली जाते त्या काव्यप्रकारांना जाती किंवा मात्रावृत्ते अथवा श्लोक म्हणतात. बालकवींच्या कविता, शालेय पुस्तकांतील असंख्य कविता ह्याच काव्य प्रकारात मोडतात. त्यांच्या तपशीलात जाऊ तेव्हा आपण ती उदाहरणे घेणारच आहोत.

३. अक्षरगणवृत्ते

मात्र प्रत्येकी तीन तीन अक्षरांचे आठ गण तयार करून त्यांची लयबद्ध आविष्करणे केली जातात त्यांना वृत्ते (किंवा अक्षरगणवृत्ते) म्हणतात. अक्षर-गण-वृत्ते म्हणजे लघु-गुरु अक्षरांचे साचेबद्ध आणि व्याकरणनिष्ठ आविष्कार असतात. अक्षरगणवृत्तात लघु म्हणजे र्‍हस्व उच्चार होणारी अक्षरे आणि गुरू म्हणजे दीर्घ उच्चार होणारी अक्षरे असतात. त्यांचा क्रम, रचनेतल्या प्रत्येक ओळीत पाळण्याचा नियम आहे. यामध्ये एकूण ४ ओळींच्या कडव्यामधील, चारही ओळींची गणरचना एकसारखी असते त्यास समवृत्त, दोन ओळींची एकसारखी असते त्यास अर्धसमवृत्त अथवा सर्वच ओळींची गणरचना वेगवेगळी असू शकते त्यास विषमवृत्त म्हणतात.

अक्षरगणवृत्तबद्ध कवितेच्या एका कडव्यात चार ओळी असतात. एका ओळीतील सर्व अक्षरांचे तीन तीन अक्षरांचे गट पाडायचे. प्रत्येक गटाचा एक गण असतो. मात्र, अक्षरगणवृत्तात बांधलेल्या कवितांच्या ओळींत तीनच्या पटीत न बसणारी अक्षरेही कधी कधी असतात. अशा वेळी शेवटी अधिकतम दोन अक्षरे उरतील. लघु अक्षर उरल्यास त्याचा गण ल आणि गुरू अक्षर उरल्यास त्याचा गण ग धरावा. गण म्हणजे तीन अक्षरांचा एक गट असतो. असे एकूण आठ गण आहेत. त्यातील गणांची नावे आणि गणांतील लघुगुरूक्रम खालील सारणीत दिलेले आहेत.



थोडक्यात काय तर द्विमान गणितातील ००० ते १११ असे हे आठ संयोग आहेत. ० = लघु, १ = गुरू. अक्षरगणांची मांडणी, पारंपारिक यरतनभजसम अशी न करता (०००, ००१, ०१०, ०११, १००, १०१, ११०, १११) अशा प्रकारे नव्या वैज्ञानिक पद्धतीने केल्यास, हीच किल्ली "न सजय भरतम" अशी मांडता येईल. (००० ते १११) याचा अर्थ 'भारत (कधीही) विजयी होणार नाही' असा निघतो. म्हणूनच कदाचित, पारंपारिक मांडणी यरतनभजसम अशी करत असावेत.

छंदः घनाक्षरी, ओवी आणि अभंग

१. घनाक्षरी छंद

घनाक्षरीत चार चरण असतात. प्रत्येक चरणात १६,१५ च्या विरामाने ३१ अक्षरे असतात. प्रत्येक चरणाचा अंत गुरू अक्षरानेच होत असतो. छंदाची गती योग्य राखण्यासाठी ८, ८, ८, आणि ७ अक्षरांवर यती (विराम) असायला हवा. घनाक्षरी ओजपूर्ण काव्यांना जितकी धार्जिणी आहे, तेवढी ती मधुर भावनांच्या अभिव्यक्तीस सोयीची नाही. घनाक्षरीचे उत्तम उदाहरण म्हणजे हिंदीत रचलेली कवीराज भूषण ह्यांची, शिवाजी महाराजांची स्तुती करणारी ओजस्वी कविता आहे.

इंद्र जिमि जंभ पर, बाडव सुअंभ पर । रावण सदंभ पर, रघुकुलराज है ॥ धृ ॥
पौन बारिबाह पर, संभु रतिनाह पर । जो सहसबाह पर, राम द्विजराज है ॥ १ ॥
दावा द्रुमदंड पर, चीता मृगझुंड पर । भूषन वितुण्ड पर, जैसे मृगराज है ॥ २ ॥
तेज तम-अंस पर, कन्ह जिमि कंस पर । त्यो मलीच्छबंस पर, सेर शिवराज है ॥ ३ ॥
- कवीराज भूषण, सुमारे १६८०

२. ओवी

ओवी व अभंग हे मराठीतील सर्वात जुने व परंपरेने चालत आलेले असे लोकप्रिय छंद आहेत. या दोन्ही छंदात पुष्कळसे साम्य आहे. रचनेच्या बाबतीत अभंग काटेकोर असून, ओवीची रचना मात्र अतिशय शिथिल असते. ज्ञानेश्वर, एकनाथ, मुक्तेश्वर, रामदास इत्यादी संतांनी आपली कविता मुख्यतः ओवी छंदात लिहिली आहे.  ओवीला चार चरण असतात. पहिल्या तीन चरणांच्या शेवटी यमक असते. आधुनिक ओवीला तीनच चरण असतात. चौथा चरण लहान असेल, तर साडेतीन चरणी ओवी म्हणतात. चरणातील अक्षरांचे बंधन फारच शिथील असते. ओवीच्या पहिल्या तीन चरणांतील प्रत्येकात पाचपासून तर पंधरापर्यंत अक्षरे असतात. चौथ्या चरणात पहिल्या तीन चरणांतील अक्षरांपेक्षा जास्त अक्षरे नसतात. अलीकडच्या ओव्यांत प्रत्येकी आठ अक्षरांचे चार चरण असून दुसर्‍या व चौथ्या चरणांचे यमक जुळविलेले असते. बहिणाबाई चौधरी यांच्या ’मन’ कवितेतील ओव्या या प्रकारच्या आहेत.

मन वढाय वढाय - कवयित्री - बहिणाबाई चौधरी, १९५०
मन वढाय वढाय, उभ्या पीकातलं ढोर । किती हाकला हाकला, फिरी येतं पिकांवर ॥ धृ ॥
मन मोकाट मोकाट, त्याले ठायी ठायी वाटा । जशा वार्‍यानं चालल्या, पान्यावरल्यारे लाटा ॥ १ ॥
मन लहरी लहरी, त्याले हाती धरे कोन ? । उंडारलं उंडारलं जसं वारा वाहादन ॥ २ ॥
मन जह्यरी जह्यरी, याचं न्यारं रे तंतर । आरे इचू साप बरा, त्याले उतारे मंतर ॥ ३ ॥
मन पाखरू पाखरू, त्याची काय सांगू मात ? । आता व्हतं भुईवर, गेलं गेलं आभायात ॥ ४ ॥
मन चप्पय चप्पय, त्याले नही जरा धीर । तठे व्हयीसनी ईज, आलं आलं धर्तीवर ॥ ५ ॥
मन एवढं एवढं, जसा खाकसचा दाना । मन केवढं केवढं ? आभायात बी मायेना ॥ ६ ॥
देवा, कसं देलं मन आसं नही दुनियात । आसा कसा रे तू योगी काय तुझी करामत ॥ ७ ॥
देवा, आसं कसं मन ? आसं कसं रे घडलं । कुठे जागेपनी तूले असं सपनं पडलं ॥ ८ ॥

३. अभंग
सर्वच संतांनी अभंग लिहिले असले तरी नामदेव अभंगाचा प्रणेता मानतात. मात्र तुकारामांनी ते सर्वाधिक लोकप्रिय केले. तुकारामांच्या गाथा इंद्रायणीत बुडवल्या, तरी त्या अभंग राहिल्या म्हणून तुकारामांच्या रचनेला अभंग मानतात. संत सोहिरोबानाथांचा एक अभंग अतिशय बोधप्रद आहे. अभंगाचे उदाहरण म्हणून आपण तोच पाहू या.
हरीभजनाविण काळ - सोहिरोबानाथ, सुमारे १७८०
हरीभजनाविण काळ घालवू नको रे ॥ धृ ॥
संतसंगतीने उमज । चिद्‌रूपासी पुरते समज । अनुभवाविण मान डोलवू नको रे ॥ १ ॥
दोरीच्या सापा भिऊनी भवा । भेटी नाही जिवा-शिवा । अंतरीचा ज्ञानदिवा मालवू नको रे ॥ २ ॥
विवेकाची ठरेल ओल । ऐसे की बोलावे बोल । आपुल्या मते उगीच चिखल कालवू नको रे ॥ ३ ॥
सोहिरा म्हणे ज्ञानज्योती । तेथ कैची दिवसराती । तयाविणे नेत्रपाती हालवू नको रे ॥ ४ ॥

४. अनुष्टुप्‌ छंद

अनुष्टुप्‌ छंद अथवा वृत्त म्हणजे अष्टाक्षरी चार चरणांचे काव्य. ह्यालाच श्लोक असेही म्हणतात. रामरक्षेतील बरेचसे काव्य ह्याच छंदात लिहिले गेले आहे. ह्या छंदाचे वर्णन संस्कृत श्लोकात खालील प्रमाणे केले गेलेले आहे. त्यात असे म्हटले आहे की, श्लोकाच्या प्रत्येक चरणातील आठ अक्षरांमध्ये पाचवे र्‍हस्व (लघु), सहावे अक्षर दीर्घ (गुरू), सातवे अक्षर पहिल्या व तिसर्‍या  चरणांत दीर्घ (गुरू) असते, तर दुसर्‍या व चवथ्या चरणांत र्‍हस्व (लघु) असते३.



श्लोके षष्ठं गुरू ज्ञेयं सर्वत्र लघु पञ्चमम्‌। द्विचतुःपादयोर्र्‍हस्वं सप्तमं दीर्घमन्ययोः॥ श्रुतबोध४-१०

सहावे गुरू सर्वत्र, लघु सर्वत्र पाचवे ।
समांत सातवे र्‍हस्व, विषमी दीर्घ ते असे॥
- मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे

मराठीमध्ये जो छंद वा वृत्त यांपैकी कोणत्याच प्रकारात बसू शकत नाही, तथापि तो मुक्तही नाही; तो अनुष्टुप्‌ छंद होय. अनुष्टुप्‌ अष्टाक्षर-नियत आहे, तरी त्यातील अर्ध्या भागात लघु-गुरुत्वाचा विचार करावा लागतो, पण अर्ध्या भागात तो तसा करावा लागत नाही, तसेच त्याचे लक्षण, मात्रा मापनानेही वर्णन करता येत नाही५. चरणांती यती येत असल्यामुळे आठवे अक्षर लघु असले तरी त्याचा उच्चार दीर्घच होतो. भगवत् गीता आणि गीताई ह्यांतील बहुतांशी श्लोक अनुष्टुप् छंदातच रचलेले आहेत.

उदाहरणार्थः
यत्र योगेश्वरः कृष्णो यत्र पार्थ धनुर्धरः ।
तत्र श्री: विजयो भूतिर्ध्रुवा नीतिर्मतिर्मम ॥ गीता-१८-७८
योगेश्वर जिथे कृष्ण जिथे पार्थ धनुर्धर ।
तिथे मी पाहतो नित्य धर्म श्री जय वैभव ॥ गीताई-१८-७८
 
गुरुर्ब्रह्मा गुरुर्विष्णु: गुरुर्देवो महेश्वर: ।
गुरु: साक्षात्परब्रह्म तस्मै श्रीगुरवे नम: ॥
गुरू ब्रम्हा गुरू विष्णू गुरूदेव महेश्वर ।
गुरू साक्षात परब्रम्ह म्हणून गुरू वंदू या ॥ - मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे
 
उद्योगेनैव सिद्ध्यन्ति कार्याणि न मनोरथै: ।
न हि सुप्तस्य सिंहस्य प्रविशन्ति मुखे मृगा: ॥ - पंचतंत्र
केल्याने होत आहे रे, इच्छिल्याने न केवळ ।
न कधी सूप्त सिंहाच्या तोंडी प्रवेशती पशू ॥ - मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे

मात्रावृत्ते किंवा जातीवृत्ते

१. मालिनी

मालिनी हे अत्यंत गोड वृत्त आहे. पहिल्या सहा लघु अक्षरांची मजा लुटायची असेल तर यासारखे दुसरे वृत्त नाही. हे अक्षरगणवृत्त असून, प्रत्येक चरणात १५ अक्षरे असतात. यती ८-व्या अक्षरावर असतो.  उदाहरण:
१.
कणभर उरलेले रूप माझे उरी घे,  मधुतर जळवंती हात माझे करी घे
तनुभर जमलेली रात्र घे ना मिठीला, क्षणभर जवळी ये झाकुनी दे दिठीला  - ग्रेस
२.
उडत उडत चाले जेवि मंडूकजाती, उकड बसति तैसे त्यासवे तीव्र जाती
न बहु पसरितां ते हस्तपादादि, पाणी, तरति नवल पाहे हांसतो चक्रपाणी
- वनसुधा, वामन पंडित

२. कामदा (पादाकुलक, ८,८ जातीवृत्त)
गणपति तुझे नाम चांगले ।  आवड़ी बहू चित्त रंगले ॥
प्रार्थना तुझी गौरीनंदना ।  हे दयानिधे श्री गजानना ॥

३. नववधू (१६, विषम जातीवृत्त)

नववधू प्रिया मी बावरते                      २+८+६            १६
लाजते, पुढे सरते, फिरते ॥ धृ ॥          २+८+६            १६
कळे मला तू प्राणसखा जरि                 ८+८                १६
कळे तूच आधार सुखा जरि                 ८+८                 १६
तुजवाचुनि संसार फुका जरि              ८+८                  १६
मन जवळ यावया गांगरते                 २+८+६              १६

४. दिंडी (९,१०; जातीवृत्त)

दंडी हे वाद्य घेऊन फिरणार्‍या, गोसाव्यांची एक जमात असे. तिच्या वाद्यावरून ह्या वृत्तास, दंडी, दिण्डी, दिप्डी, किंवा दंडीगान असे संबोधले जाते. परशुरामतात्या गोडबोले ह्यांच्या वृत्तदर्पणात अशी माहिती दिलेली आहे की, “दिंडीला चार चरण असतात. चरणांच्या अखेरीस अनुप्रास किंवा यमक असते. ह्या छंदास अक्षरांचा नियम नाही परंतु मात्रांचा नियम आहे. म्हणून हे मात्रा वृत्त आहे. प्रत्येक चरणात एकोणीस मात्रा असतात आणि नवव्या मात्रेवर अवसान असते म्हणून प्रत्येक चरणाचे, नऊ मात्रांचा एक आणि दहा मात्रांचा एक असे दोन भाग पडतात. पहिल्या भागात प्रथम तीन मात्रांचा एक गण असावा. त्यात एक गुरू व एक लघु किंवा एक लघु व एक गुरू, किंवा तीनही मात्रा लघु असाव्यात. त्यापुढे तीन गुरू किंवा सहा लघु किंवा लघु व गुरू मिळून सहा मात्रांचा गण असावा. दुसर्‍या  भागात पहिल्याप्रमाणेच प्रथम तीन मात्रांचा एक गण असावा. मग पुन्हा आणखी तीन मात्रांचा तसाच एक गण असावा. अखेरीस दोन गुरू असावेत.”

रघुनाथ पंडितांचे हे सर्वात आवडते वृत्त असावे. एकूण २२५ श्लोकांच्या ’ नल-दमयंती स्वयंवर६ ’ आख्यानात, हे वृत्त त्यांनी ६९ वेळा योजले आहे. उदाहरणः
१.
हंस मिळणे हे कठिण महीलोकी, सोनियाचा तो नवल हे विलोकी ।
तशा मजलाही सोडिले तुवा की, तुझा ऐसा उपकार मी न झाकी ॥
- नल-दमयंती स्वयंवर, कवीः रघुनाथ पंडित
२.
तोच उदयाला येत असे सूर्य, अहो क्षितिजावर त्याच नव्हे काय?
तेच त्याचे कर न का कुंकुमाने, वदन पूर्वेचे भरिति संभ्रमाने? - अढळ सौंदर्य, केशवसूत
३.
पोर खाटेवर मृत्युच्याच दारा, कुणा गरिबाचा तळमळे बिचारा;
दूर आई राहिली कोकणात, सेविकेचा आधार एक हात ! - कवीः गिरीश यशवंत कानिटकर

५. देवप्रिया

हे मराठी भाषेत फार मोठ्या प्रमाणात वापरले गेलेले वृत्त आहे. हे नावही श्री. माधव ज्युलियन यांनी दिलेले आहे७. या अक्षरगणवृत्ताचे मात्रांच्या हिशोबात ७-७-७-५ असे उपभाग आहेत.

लक्षणगीतः
राधिका ताराप गा गा, राधिका ताराप गा
गा ल गा गा, गा ल गा गा, गा ल गा गा, गा ल गा

त्या फुलांच्या गंधकोशी८
त्या फुलांच्या गंधकोशी, सांग तू आहेस का? त्या प्रकाशी तारकांच्या, ओतिसी तू तेज का?
त्या नभाच्या नीलरंगी, होवूनी आहेस का? गात वायूच्या स्वरानी, सांग तू आहेस का?
मानवाच्या अंतरीचा, प्राण तू आहेस का? वादळाच्या सागराचे, घोर ते तू रूप का?
जीवनी या वर्षणारा, तू कृपेचा मेघ का? आसमंती नाचणारी, तू विजेची रेघ का?
जीवनी संजीवनी तू, माउलीचे दूध का? कष्टणार्‍या बांधवांच्या, रंगसी नेत्रात का?
मूर्त तू मानव्य का रे, बालकांचे हास्य का? या इथे अन्‌ त्या तिथे, रे सांग तू आहेस का?
गीतः सूर्यकांत खांडेकर, संगीतः पं. हृदयनाथ मंगेशकर, गायकः सुरेश वाडकर

चांदणे शिंपीत जाशी चालता तू चंचले९
चांदणे शिंपीत जाशी चालतां तूं चंचले ओंजळीं उधळीत मोतीं हासरी ताराफुलें
वाहती आकाशगंगा कीं कटीची मेखला तेजपुंजाची झळाळी तार पदरा गुंफिले
गुंतवीले जीव हे मंजीर कीं पायीं तुझ्या जे तुझ्या तालावरी बोलांवरी नादावले
गे निळावंती कशाला झाकिसी काया तुझी पाहुं दे मेघांविण सौंदर्य तुझे मोकळे

गीत- राजा बढे, संगीत- पं. हृदयनाथ मंगेशकर, स्वर- आशा भोसले, राग-आनंदस्वरूप हंसध्वनी

मात्र, ’देवप्रिया’ वृत्ताचे सर्वात देदिप्यमान उदाहरण म्हणजे त्यांची ’भ्रांत तुम्हां कां पडे?’ ही कविता. राष्ट्रभक्तांना आजही तेवढेच सशक्त मार्गदर्शन करणारी ही कविता एका उत्तम चालीत गाताही येते. “आपकी नजरों ने समझा, प्यार के काविल मुझे” ह्या चालीत गाऊन पाहा. कवितेतला शब्द आणि शब्द जागा होईल.

भ्रांत तुम्हां कां पडे?१०
हिंदपुत्रांनो,स्वतांला लेखिता कां बापडे? भ्रांत तुम्हां कां पडे?
वाघिणीचें दूध प्यालां, वाघबच्चे फाकडे. भ्रांत तुम्हां कां पडे?   धृ
कायदा पाळा गतीचा, काळ मागे लागला, थांबला तो संपला!
धावत्याला शक्ति येई आणि रस्ता सापडे. भ्रांत तुम्हां कां पडे?  २६

६. सूर्यकांत (८+८+८+३, समुदितमदना, जातीवृत्त)

र्‍हस्व अक्षराची एक मात्रा आणि दीर्घ अक्षराच्या दोन. काव्याच्या एका ओळीतील सर्व मात्रांची मिळून संख्या एकच राखली जाते त्या काव्यप्रकारांना जाति (किंवा मात्रावृत्ते अथवा श्लोक) म्हणतात. सूर्यकांत वृत्त असेच एक जाती वृत्त आहे. बालकवींची विख्यात ’औदुंबर’ कविता ह्याच वृत्तात आहे. हे वृत्त समजाती (पद्यातील सर्व पंक्ती सारख्याच असल्या की त्यास सम म्हणावयाचे), मात्रावृत्त, आहे. ह्यात ८+८+८+३ = २७ मात्रा एका ओळीत येत असतात.  उदाहरणः

औदुंबर११
ऐलतटावर पैलतटावर हिरवाळी घेऊन ।  निळासावळा झरा वाहतो बेटाबेटातून ॥
चार घरांचे गाव चिमुकले पैलटेकडीकडे । शेतमळ्य़ांची दाट लागली हिरवी गरदी पुढे ॥
पायवाट पांढरी तयातुनि अडवीतिडवी पडे। हिरव्या कुरणांमधुन चालली काळ्या डोहाकडे ॥
झाकळुनी जळ गोड काळिमा पसरी लाटांवर। पाय टाकुनी जळांत बसला असला औदुंबर ॥
- कवी: बालकवी. (त्र्यंबक बापुजी ठोंबरे)

७. साकी (८+८+८+४, लवंगलता, जातीवृत्त)

हा काव्यप्रकारही असाच आहे. हे वृत्त समजाती (पद्यातील सर्व पंक्ती सारख्याच असल्या की त्यास सम म्हणावयाचे), मात्रावृत्त, आहे. ह्यात ८+८+८+४ = २८ मात्रा एका ओळीत येत असतात. उदाहरणः आचार्य अत्रे ह्यांची विडंबनात्मक कविता “कवी आणि चोर”

पाल पाहुनी जसा बिचारा विंचू टाकी नांगी;
तसा आमुचा नायक खिळला उभा जागच्या जागी!
भान विसरला, कार्य विसरला, टकमक पाहत राही,
वेळ लोटला, असा किती तरि, स्मरण न त्याचे काही!

८. फटका (२४, हरिभगिनी, जातीवृत्त)

लोकांनी जगात कसे वागावे हे सांगण्यासाठी ’अनंतफंदी’ ह्यांनी जे उपदेशाचे फटके मारले. त्यावरून अशा रचनांना ’फटका’ हेच नाव पडले.

अक्र                बिकट वाट       वहिवाट नसावी     धोपटमार्गा                   सोडू नको
                      संसारामधि       ऐस आपला          उगाच भटकत              फिरू नको
र्‍हस्व / दीर्घ    -  -  - U  U       - U   - U  -          U  - U  U  U  U  U       U  - U  -
मात्रा               २ २ २ १   १        २ १   २ १ २           १  २ १   १   १   १   १        १  २ १  २
एकूण मात्रा     ८                      ८                         ८                                  ६

अक्षरगणवृत्ते

१. वियद्गंगा वृत्त

वियत्‌+गंगा म्हणजे लोप पावत असलेली गंगा. उपक्रम डॉट ऑर्ग ह्या संकेतस्थळावरील एका लेखात, चित्तरंजन सुरेश भट ह्यांनी, भवानीशंकर पंडित यांची 'धबधबा' नावाची कविता ही ’वियद्गंगा’ वृत्तात लिहिलेली असल्याचे निस्संदिग्धपणे सांगितले आहे. प्रदीप कुलकर्णीं१२च्या मनोगत डॉट कॉम वरील एका लेखात ’वियद्गंगा’ वृत्ताची माहिती दिलेली आहे. त्याच सूत्रात अशोक पाटील ह्यांनी 'धबधबा' ही कविता "आठवणीतल्या कविता" या पुस्तकाच्या क्रमांक-४ च्या संचात दिलेली असल्याचे सांगून तिथे प्रस्तुतही केली. ती मूळ कविता अशी आहेः

धबधबा१३ [गज्जल]१४

किती उंचावरूने तूं । उडी ही टाकिसी खालीं॥ जणों व्योमांतुनी येसी । प्रपाता! जासि पातालीं ॥ १ ॥
कड्यांना लंघुनी मागें । चिपांना लोटिसी रागे॥ शिरीं कोलांटुनी वेगे । शिळेचा फोडिसी मौली! ॥ २ ॥
नगाचा ऊर फोडोनी । पुढे येसी उफाळोनी ॥ उडे पाणी फवारोनी । दरीच्या सर्द भोंताली ॥ ३ ॥
तुषारांचे हिरेमोत्यें । जणों तू फेंकिसी हाते ॥ खुशीचे दान कोणाते । मिळे ऐसे कधी काळी? ॥ ४ ॥
कुणी तांदूळ् वा कांडे । रुप्याचे भंगती हांडे॥ मण्यांचा की भुगा सांडे । कुणाच्या लूट ही भाली? ॥५॥
घळीमाझारिं घोटाले । वरी येऊनिं फेंसाळे ॥ कुठे खाचांत् रेंगाळे । करी पाणी अशी केली ॥ ६ ॥
उभी ताठ्यांत् जी झाडे। तयांची मोडिसी हाडें॥ कुशीं गेसी लव्हाळ्यांना । तयांचा तूं जणो वाली! ॥७॥
विजेचा जन्मदाता तूं । प्रकाशाचा निशीं हेतू॥ तुला हा मानवी जंतू । म्हणोनी फार सांभाळी! ॥ ८ ॥

ह्याच वृत्तात बांधलेले ’जगी हा खास वेड्यांचा, पसारा माजला सारा’ हे नाट्यपद नमुनेदार आहे.

जगी हा खास वेड्यांचा१५

जगी हा खास वेड्यांचा, पसारा माजला सारा । गमे या भ्रांत संसारी, ध्रुवाचा 'वेड' हा तारा ॥ धृ ॥
कुणाला वेड कनकाचे, कुणाला कामिनीकांचे । भ्रमाने राजसत्तेच्या, कुणाचे चित्त ते नाचे ॥ १ ॥
कुणाला देव बहकावी, कुणाला देश चळ लावी । कुणाची नजर धर्माच्या, निशेने धुंदली भारी ॥ २ ॥
अशा या विविध रंगाच्या, पिशांच्या लहरबहरींनी । दुरंगी दीन दुनियेची, जवानी रंगली सारी ॥ ३ ॥

गीतः वीर वामनराव जोशी, संगीतः वझेबुवा, स्वरः मा. दीनानाथ
नाटकः रणदुंदुभी, चालः नियामत सखे आई है

’तुझ्या पंखावरूनी या मला तू दूर नेशील का१६’ हे चित्रपटगीतही ह्याच वृत्तात आहे. म्हणजे त्याचे धृवपद. अंतरा मात्र निराळ्याच आकृतीबंधात आहेत. हे गीत असे आहेः

तुझ्या पंखावरूनि या मला तू दूर नेशिल का? । तुझ्या गे भावसुमनांचा मला तू गंध देशिल का? ॥धृ॥

गंध नवा, धुंद करी, हवेत हा गारवा । साथ तुझी, त्यात अशी, मला मिळे राजिवा ।
प्रीतीच्या, स्वप्‍नी सदा, अशीच येशील का? ॥ १ ॥

आज नवे, गीत हवे, सांगे मनोभावना । आज दिसे, विश्व कसे, नवे नवे लोचना! ।
नित्य असा, सांग सदा, माझाच होशिल का? ॥ २ ॥

गीतः गंगाधर महाम्बरे, संगीतः एन. दत्ता, गायिकाः उषा मंगेशकर, रविंद्र साठे१७
चित्रपटः प्रीत तुझी माझी, सालः १९७५, भूमिकाः रमेश देव, सीमा देव

’खरा तो एकची धर्म, जगाला प्रेम अर्पावे’ ही साने गुरूजींची विख्यात कविताही वियद्गंगा वृत्तातच आहे.

खरा तो एकची धर्म, जगाला प्रेम अर्पावे१८
जगी जे हीन अतिपतित, जगी जे दीन पददलित । तया जाऊन उठवावे, जगाला प्रेम अर्पावे ॥ धृ ॥
जयांना ना कुणी जगती, सदा ते अंतरी रडती । तया जाऊन सुखवावे, जगाला प्रेम अर्पावे ॥ १ ॥
समस्तां धीर तो द्यावा, सुखाचा शब्द बोलावा । अनाथा साह्य ते द्यावे, जगाला प्रेम अर्पावे ॥ २ ॥
सदा जे आर्त अतिविकल, जयांना गांजती सकल । तया जाऊन हसवावे, जगाला प्रेम अर्पावे ॥ ३ ॥
कुणा ना व्यर्थ शिणवावे, कुणा ना व्यर्थ हिणवावे । समस्तां बंधु मानावे, जगाला प्रेम अर्पावे ॥ ४ ॥
प्रभूची लेकरे सारी, तयाला सर्वही प्यारी । कुणा ना तुच्छ लेखावे, जगाला प्रेम अर्पावे ॥ ५ ॥
असे जे आपणापाशी, असे जे वित्त वा विद्या । सदा ते देतची जावे, जगाला प्रेम अर्पावे ॥ ६ ॥
भरावा मोद विश्वात, असावे सौख्य जगतात । सदा हे ध्येय पूजावे, जगाला प्रेम अर्पावे ॥ ७ ॥
असे हे सार धर्माचे, असे हे सार सत्याचे । परार्थी प्राणही द्यावे, जगाला प्रेम अर्पावे ॥ ८ ॥
जयाला धर्म तो प्यारा, जयाला देव तो प्यारा । तयाने प्रेममय व्हावे, जगाला प्रेम अर्पावे ॥ ९ ॥

कविवर्य भा.रा.तांबे ह्यांची “कळा ज्या लागल्या जीवा” ही कविताही ह्याच वृत्तातली आहे१९.

कळा ज्या लागल्या जीवा, मला की ईश्वरा ठाव्या! ।
कुणाला काय हो त्यांचे? कुणाला काय सांगाव्या  ॥ धृ ॥

उरीं या हात ठेवोनी उरींचा शूल का जाई? । समुद्री चौंकडे पाणी, पिण्याला थेंबही नाही ॥ १ ॥
जनांच्या कोरड्या गप्पा, असे सारे जगद्बंधू! । हमामा गर्जनेचा हो, न नेत्रीं एकही बिंदू ॥ २ ॥
नदीला पूर हा लोटे, न सेतू ना कुठे नावा । भुतांची झुंज ही मागे, धडाडे चौंकडे दावा ॥ ३ ॥
नदी लंघोनि जे गेले तयांची हाक ये कानीं । इथे हे ओढती मागे मला बांधोनि पाशांनी ॥ ४ ॥
कशी साहू पुढे मागे जिवाला ओढ जी लागे? । तटातट्‌ काळजाचे हे तुटाया लागती धागे ॥ ५ ॥
पुढे जाऊ? वळू मागे? करू मी काय रे देवा? । खडे मारी कुणी, कोणी हसे, कोणी करी हेवा! ॥ ६ ॥
संगीतः वसंत प्रभू, स्वरः लता मंगेशकर

अर्थात्‍ ह्या सर्व कविता, गाणी; प्रायः एकाच वृत्तात रचलेल्या असल्याने परस्परांच्या चालींत गाता येणार. तसा प्रयत्न करणे नेहमीच आनंददायी ठरते. त्यामुळे अर्थांच्या आस्वादाला चालींचे नवे परिमाण लाभते.

२. इंद्रवज्रा  (११ अक्षरी अक्षरगण, यती ५,६)

लक्षणगीतः२०
स्यादिन्द्रवज्रा यदि तौ जगौ गः;  ताराप ताराप जनास गा गा

ती इंद्रवज्रा म्हणिजे कवीने । ता ता ज गा गा गण येत जीने ॥
त्या अक्षरे येत पदात अक्रा । 'तारी हरी जो धरि शंखचक्रा' ॥

भगवद्‌गीता दोनच वृतांत लिहिली गेलेली आहे. बहुतांश श्लोक हे अनुष्टुप्‌ छंदात लिहिले गेले आहेत. तर काही श्लोक इंद्रवज्रा वृतांत. इंद्रवज्राचे उदाहरणः

वासांसि जीर्णानि यथा विहाय । नवानि गृण्हाति नरोऽपराणि ॥
तथा शरीराणि विहाय जीर्णांनि । अन्यानि संयाति नवानि देही ॥ गीता-२-२२
सांडूनिया जर्जर जीर्ण वस्त्रे । मनुष्य घेतो दुसरी नवीन ॥
तशीचि टाकूनि जुनी शरीरे । आत्माहि घेतो दुसरी निराळी ॥ गीताई-२-२२
इतर उदाहरणेः
१. कायेन वाचा मनसेंद्रियेर्वा । बुद्ध्यात्मना वा प्रकृतिः स्वभावः ।
करोमि यद्यद्‌ सकलं परस्मै । नारायणायच समर्पयामि ॥ - श्रीमद्भागवत पुराण
२. तना मनाने वा इंद्रियाने, बुद्धी, हृदय वा स्वतः स्वभावे ।
करेन जे जे मी सारेच ते ते, असो समर्पित नारायणा  ते ॥
- मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०११०१०३
३. चोरा बरा तू मज गावलासी । का सांग येथे अजि पावलासी ॥
ना बोलसी तै चल ठाणियासी । वाचाळ होशील तु पोलिसासी ॥ - नरेंद्र गोळे
४. कैलासराणा शिवचंद्रमौळी । फणींद्र माथा मुकुटी झळाळी ॥
कारूण्यसिंधू भवदुःख हारी । तुजविण शंभो मज कोण तारी ॥

आदिशंकराचार्यकृत द्वादशज्योतिर्लिंगस्तोत्रही इंद्रवज्रा वृत्तातच रचलेले आहे.  उदाहरणार्थः
कावेरिकानर्मदयोः पवित्रे समागमे सज्जनतारणाय ।
सदैवमान्धातृपुरे वसन्तमोङ्कारमीशं शिवमेकमीडे ॥ ४ ॥

३. उपेंद्रवज्रा (११ अक्षरी अक्षरगण, यती ५,६)

लक्षणगीतः जनास ताराप जनास गा गा
उपेंद्रवज्रा म्हणतात तीला, ज ता ज गा गा गण येती जीला ।
पदास होणे शिव अक्षरांनी, पहा मनी धुंडिशी काय रानी ॥
उदाहरणः
१.
तया वनी एक तटाक तोये । तुडुंबले तामरसानपाये ॥
निरंतरामंद मरंद वाहे । तपांतही यास्तव रिक्त नोहे ॥
एकूण २२५ श्लोकांच्या “नल-दमयंती स्वयंवर” आख्यानात,
हे वृत्त फक्त एकदाच योजले आहे.
२.
यदिंद्रवज्रादचरणेषुपूर्वे भवन्ति वर्णा लघवः सुवर्णे ।
अमंदमाद्यन्मदने तदानी मुपेंद्रवज्रा कथिता कविंद्रैः ॥ - श्रुतबोध-२२

४. उपजाती (११ अक्षरी अक्षरगण, यती ५,६)

पहिल्या आणि तिसर्‍या चरणांत इंद्रवज्रा, व दुसर्‍या आणि चवथ्या चरणांत उपेंद्रवज्रा असेल तर ते उपजाती वृत्त होय.
उदाहरणः कविता, वनसुधा; कवीः वामन पंडित
परोपरी खेळति जी वनात । .................... इंद्रवज्रा (ताराप ताराप जनास गा गा)
अर्पूनि चित्ते जगजीवनात ॥ .................... उपेंद्रवज्रा (जनास ताराप जनास गा गा)
धरूनिया मर्कटपुच्छ हाती । .................... इंद्रवज्रा (ताराप ताराप जनास गा गा)
तयांसवे वृक्षि उडो पहाती ॥ .................... उपेंद्रवज्रा (जनास ताराप जनास गा गा)

५. भुजंगप्रयात (अक्षरगण, १४)

लक्षणगीतः
क्रमानेच येती य चारी जयात, म्हणावे तयाला भुजंगप्रयात ।
पदी अक्षरे ज्याचिया येत बारा, रमानायका दुःख माझे निवारा ॥
यमाचा यमाचा यमाचा यमाचा, यमाचा यमाचा यमाचा यमाचा ।

उदाहरणः
रामदास स्वामींनी रचलेले मनाचे श्लोक ह्याच वृत्तात लिहिले आहेत.

मना श्रेष्ठ धारिष्ट जीवी धरावे, मना बोलणे नीच सोशित जावे ।
स्वये सर्वदा नम्र वाचे वदावे, मना सर्व लोकांस रे नीववावे ॥

विचारून बोले विवंचून चाले, तयाचेनि संतप्त तेही निवाले ।
बरे शोधल्यावीण बोलो नको हो, जनी चालणे शुद्ध नेमस्त राहो ॥

कृष्णाजी नारायण आठल्ये ह्यांची, मूळ २० कडव्यांची, प्रख्यात कविता “प्रमाण”
हीही ह्याच वृत्तात लिहिलेली आहे.

अतीकोपता कार्य जाते लयाला, अती नम्रता पात्र होते भयाला ।
अती काम ते कोणतेही नसावे, प्रमाणामधे सर्व काही असावे ॥ - कृष्णाजी नारायण आठल्ये

कशाला पुसावी खुशाली कुणाची, कशाला उगा काळजी संभ्रमाची ।
कशाला वहावी तमाही उद्याची, कशाला भिती बाळगावी जनांची ॥ - नरेंद्र गोळे

मना सज्जना तू कडेनेच जावे, न होऊन कोणासही दूखवावे ।
कुणी दुष्ट अंगास लावील हात तरी दाखवावा भुजंगप्रयात ॥ - मा.त्रिं.पटवर्धन

६. वसंततिलका२१ (अक्षरगण, १४)

वसंत ऋतू म्हणजे कुसुमाकर. त्याचा तिलक म्हणजे वसंततिलक, अर्थात पुष्पगंध. हे मराठीतील एक सुंदर अक्षरगणवृत्त आहे. ह्याच्या प्रत्येक ओळीत १४ अक्षरे आणि त भ ज ज ग ग हे गण येतात. त्यामुळे वृत्ताची चाल ठरलेली असते.
लक्षणगीतः
जाणा वसंततिलका व्हय तेचि वृत्त । येती जिथे त भ ज जा ग ग हे सुवृत्त ॥
ताराप भास्कर जनास जनास गा गा । ताराप भास्कर जनास जनास गा गा ॥

उदाहरणः कविताः माझे मृत्युपत्र, कवीः स्वातंत्र्यवीर सावरकर
की घेतले व्रत न हे अम्ही अंधतेने । लब्धप्रकाश इतिहास निसर्गमाने ॥
जे दिव्य दाहक म्हणून असावयाचे । बुद्ध्याच वाण धरिले करी हे सतीचे ॥

पूजावसानसमये दशवक्त्रगीतं । यः शम्भुपूजनपरं पठति प्रदोषे ॥
तस्य स्थिरां रथगजेंद्रतुरंगयुक्तां । लक्ष्मीं सदैव सुमुखिं प्रददाति शम्भुः ॥
- रावणविरचित शिवतांडवस्तोत्र
पूजासमाप्तिस संध्येस म्हणेल जो हे । लंकेशगीत शिवस्तोत्र अनन्य-भावे ॥
शंभू तया, रथ-गजेंद्र-तुरंग-स्थायी  । लक्ष्मी प्रसन्न-वदना, वर-दान देई ॥
- मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे
आरक्त होय फुलुनी प्रणयी पलाश । फेकी रसाळ तरूही मधुगंधपाश ॥
ऐकू न ये तुज पिकस्वर मंजुळे का? । वृत्ती वसंततिलका न तुझी खुले का? ॥
-  मा.त्रिं.पटवर्धन

७. पञ्चचामर (अक्षरगण, १६)

पञ्चचामर हे प्रत्येक ओळीत १६ अक्षरे असलेले अक्षरगणवृत्त आहे. दर आठ अक्षरांनंतर यती (अल्पविराम) असते. त्यात अनुक्रमे ज र ज र ज ग हे गण येतात.
लक्षणगीतः
जरौ जरौ ततो जगौ च पञ्चचामरं वदेत् ।
जनास राधिका जनास राधिका जनास गा ।
उदाहरणः
रावणविरचित शिवतांडवस्तोत्र हे काव्यही पञ्चचामर वृत्तात बांधलेले आहे.
जटा कटाहसंभ्रम भ्रमन्निलिंपनिर्झरी । विलोलवीचिवल्लरी विराजमानमूर्धनि ॥
धगद्धगद्धगज्ज्वल ल्ललाटपट्टपावके ।  किशोरचंद्रशेखरे रतिः प्रतिक्षणं मम ॥

जटांतुनी गतीस्थ, गुंतल्या झर्‍यांपरी अहा । तरंग ज्याचिया शिरी विराजती, शिवा पहा ॥
ललाट ज्योतदाह ज्या शिवाचिया शिरी वसे । किशोर चंद्रशेखरा-प्रती रुचीहि वाढु दे ॥
- मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे

८. शिखरिणी (अक्षरगण, १७)

लक्षणगीतः
यमानासाभाला ग गण पदि येता शिखरिणी । यमाचा मानावा नमन समरा भास्कर ल गा ।
उदाहरणः शुकान्योक्ती, कृष्णशास्त्री चिपळूणकर
तुझी वाणी कोणी म्हणत गुण हा अद्भुत असे।  मला वाटे मोठा तुजजवळ हा दोषच वसे॥
शुका तीच्या योगे सतत पिंजर्‍यामाजि पडशी।  गड्या स्वातंत्र्याच्या अनुपम सुखा सर्व मुकशी॥
बकान्योक्ती, कृष्णशास्त्री चिपळूणकर
उभा राहे एके चरणी धरणीते धरुनिया । तपश्चर्या वाटे करत जणु डोळे मिटुनिया ॥
बका ऐशा ढोंगे तव अमति मासेच ठकती । परी ज्ञाते तूझे कपट लवलाही उमजती ॥

महाराष्ट्री सृष्टी स्वविभव चतुर्मास मिरवी । अहा ती मैदाने चिररुचिर येथे न हिरवी ॥
वहाती येथे न स्थिर गहन विस्तीर्ण तटिनी । पहा सह्याचीच प्रखर गिरिराजी शिखरिणी ॥
-  मा.त्रिं.पटवर्धन

९. मंदाक्रांता (अक्षरगण, १७)

कालीदासाने मेघदूत हे महाकाव्य मंदाक्रांता वृत्तात रचले आहे. पूर्वमेघ (६३) आणि उत्तरमेघ (५४) मिळून, एकूण चार चार ओळींची १२७ कडवी ह्या महाकाव्यात आहेत. रामगिरीवरील आश्रमात शापित यक्ष, अलकापुरीतील आपल्या वास्तव्याची आठवण करत असता, तिथून अलकापुरीस जाणारे मेघ त्याला दिसतात. त्या मेघांतील एकालाच आपला दूत करून त्याचेजवळ आपल्या प्रियतमेस केवळ सजीवाकरवीच पाठवावा असा प्रीतीचा संदेश तो पाठवतो. मेघमार्गावरील, भरतवर्षातील सर्व ठिकाणांची वर्षाकालीन सुंदर वर्णने हे ह्या महाकाव्याचे देखणे अलंकार आहेत. त्या यक्षाला शाप कसा मिळाला, काय मिळाला इथपासून सुरू होणारी काव्यात्मक कथा, मेघाला वर्षावैभव प्राप्त होऊन सौदामिनीसोबत रत होत असता, विरहाची अनुभूती कधीही न येवो अशी कामना यक्ष व्यक्त करतो, तिथवर जाऊन थांबते!

लक्षणगीतः
मंदाक्रांता म्हणति तिजला, वृत्त हे मंद चाले ।
ज्याच्या मध्ये म भ न त त हे आणि गा दोन आले ॥
उदाहरणः
धूमज्योतिः सलिलमरुतां संनिपातः क्व मेघः।  संदेशार्थाः क्व पटुकरणैः प्राणिभिः प्रापणीयाः ॥
इत्यौत्सुक्यादपरिगणयन्गुह्यकस्तं ययाचे ।  कामार्ता हि प्रकृतिकृपणाश्चेतनाचेतनेषु ॥
- पूर्वमेघ-मेघदूत, कालीदास
म्हणजेच
धूर-ज्वाला-जल-झुळुक ह्यांनीच हा मेघ दाटे ।   प्राण्याद्वारे कळवु शकतो, तोच संदेश हा ने॥
निर्जीवांची युति असुनही, योजिला दूत कामी । प्रेमार्ताला, सजिव नसुनी, भासला मेघ नामी ॥
- मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे
आकाशाचे क्षितिज जगती पाहता दूर वाटे । जाता तेथे मग क्षितिज ते आणखी दूर जाते ॥
जाणा तैसे क्षितिज जगती एक आहे सुखाचे । प्राप्तीसाठी अथक श्रमता दूरची दूर जाते ॥ -  नरेंद्र गोळे

१०. पृथ्वी (अक्षरगण, १७)

लक्षणगीतः
पदी गण जसा जसा यलग वृत्त पृथ्वी म्हणा ।  पदी गण जसा जसा यलग वृत्त पृथ्वी म्हणा ॥

उदाहरणः कड्यावरूनिया उड्या धडधडा पये टाकिती ।  करून गुरुगर्जना निकट देश नादावती ॥
दुधापरी जलौघ ते मज बघावया ते कदा ।  फिरून मिळतील गा कधी तरी उदरांबुदा ॥ - भा.रा.तांबे

न निश्चय कधी ढळो; कुजनविघ्नबाधा टळो; न चित्त भजनी चळो; मति सदुक्तमार्गी वळो ।
स्वतत्त्व ह्रदया कळो; दुरभिमान सारा गळो; पुन्हा न मन हे मळो; दुरित आत्मबोधे जळो ॥
- केकावली-१२०, मोरोपंत

११. शार्दूलविक्रीडित (अक्षरगण, १९)

लग्नाची मंगलाष्टके सामान्यतः शार्दूलविक्रीडितात रचली गेलेली असल्याने हे वृत्त सर्वात अधिक लोकप्रिय वृत्त आहे. लग्नात जरी हे वृत्त एका विशिष्ट चालीत म्हणत असले, तरी ह्या वृत्तातली कविता, वृत्ताच्या पारंपारिक लक्षणगीताने व्यक्तवलेल्या चालीतच म्हटली जात असते.
लक्षणगीतः आहे वृत्त विशाल त्यास म्हणती शार्दूलविक्रीडित
मा सा जा स त ता ग येति गण हे पादास की जोडित
मानावा समरा जनास समरा ताराप ताराप गा
उदाहरणः
सन्तप्तायसि संस्थितस्य पयसो नामापि न ज्ञायते ।
मुक्ताकारतया तदेव नलिनीपत्रस्थितं राजते ॥
स्वात्यां सागरशुक्तिमध्यपतितं तन्मौक्तिकं जायते ।
प्रायेणाधममध्यमोत्तमगुणः संसर्गतो जायते ॥ - नीतिशतक, राजा भर्तृहरी, ख्रिस्तपूर्व-५५४

तोयाचे परि नावही नच उरे संतप्त लोहावरी ।
ते भासे नलिनीदलावरि पहा सन्मौक्तिकाचे परी ॥
ते स्वातीस्तव अब्धिशुक्तिपुटकी मोती घडे नेटके ।
जाणा उत्तममध्यमाधमदशा संसर्ग योगे टिके ॥
- मराठी अनुवादः वामन पंडित (वामन नरहरी शेष), ख्रिस्तोत्तर १७-वे शतक

पाण्याचा मुळि थेंबही न उरतो लोहावरी तापल्या ।
ते भासे नव मोतियापरि जणू पर्णावरी रांगता  ॥
स्वातीचे जल शिंपल्यात पडता मोती घडे तत्वता ।
होते उच्च मधील निम्न अवस्था संसर्ग तो लाभता ॥
- मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०१७०७०७

या कुंदेंदुतुषारहारधवला या शुभ्रवस्त्रावृता ।
या वीणावरदंडमंडितकरा या श्वेत पद्मासना ॥
या ब्रम्हाच्युतशंकरप्रभृतिभिः देवैः सदा वन्दिता ।
सा मां पातु सरस्वती भगवती निःषेश जाड्यापहा ॥


कुंदाचंद्रतुषारहारसमशा वस्त्री रमे श्वेतशा ।
वीणा वादन जी स्वये करतसे पद्मातही शुभ्रशा ॥
जी पूज्या विधि-विष्णु-शंकर अशा देवांसही तत्त्वता ।
रक्षो ती मज शारदा हरवु दे निर्बुद्धता पूर्णतः ॥  - मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे २०१२०३३०

आम्ही कोण म्हणूनि काय पुससी? आम्ही असू लाडके ।
देवाचे, दिधले असे जग तये, आम्हांस खेळावया ॥
विश्वी या प्रतिभाबले विचरतो चोहीकडे लीलया ।
दिक्कालातूनि आरपार अमुची दृष्टी पहाया शके ॥

आम्हाला वगळा - गतप्रभ झणी होतील तारांगणे ।
आम्हाला वगळा - विकेल कवडीमोलावरी हे जिणे ! ॥
कवीः कृष्णाजी केशव दामले उर्फ केशवसुत, फैजपूर, मनोरंजन, मे-१९०२

भाषा संस्कृति थोर एकच महाराष्ट्रा, तुझी देख रे ।
नाना धर्म असंख्य जाति असती अद्यापि सारे खरे ॥
भेदांनी परि या किती दिन तुवा व्हावे त्रिधा पीडित ।
जाणूनी अपुले स्वरूप कर तू शार्दूलविक्रीडित ॥ - मा.त्रिं. पटवर्धन

१२. मंदारमाला (अक्षरगण, २२)

लक्षणगीतः
मंदारमाला कवी बोलती हीस, कोणी हिला अश्वघाटी असे ।
साता तकारी जिथे हा घडे पाद, तेथे गुरू एक अंती वसे ॥
ताराप ताराप ताराप ताराप, ताराप ताराप ताराप गा ।
उदाहरणः ना.वा. ऊर्फ रेव्हरंड टिळक ह्यांची कविता, “माझ्या मातृभूमीचे नाव”
सृष्टी तुला वाहुनी धन्य माते, अशी रूपसंपन्न तू निस्तुला ।
तू कामधेनू ! खरी कल्पवल्ली, सदा लोभला लोक सारा तुला ॥
या वैभवाला तुझ्या पाहुनीया, मला स्फूर्ति नृत्यार्थ होई जरी ।
सामर्थ्य नामी तुझ्या आर्यभूमी, तसे पाहिले मी न कोठे तरी ! ॥
संदर्भः
१. सुगम मराठी व्याकरण व लेखन, मो.रा.वाळंबे, नितीन प्रकाशन, आवृत्ती-१, १९८९, रु.२२५/- पृ-४४३.
२. काव्यरचनेची लोकप्रिय वृत्ते-१ http://nvgole.blogspot.in/2014/03/blog-post.html#links
३. काव्यरचनेची लोकप्रिय वृत्ते-२  http://nvgole.blogspot.in/2015/10/blog-post.html#links
४. वियद्गंगा वृत्त http://nvgole.blogspot.in/2016/04/blog-post.html#links
५. कवी माधव ज्यूलियन यांचा आज जन्मदिन http://nvgole.blogspot.in/2016/01/blog-post.html#links






१ विश्व स्वधर्मसूर्ये पाहो http://nvgole.blogspot.in/2013/08/blog-post.html#links
२ “वेचक छंदविचार”, चित्त (चित्तरंजन सुरेश भट), मनोगत डॉट कॉम, प्रकाशन-०५/०९/२००७, दुवाः http://www.manogat.com/node/11366
३  श्रुतबोध- कविकुलगुरू महाकवि कालिदास, एकूण पृष्ठे-२३.
     https://drive.google.com/file/d/0B3nBnL96VGVgWWxpczgxYlVUcU0/view?usp=sharing
४  छंदःशास्त्राची चाळीस वर्षे, कृष्ण श्रीनिवास अर्जुनवाडकर, पूर्वप्रसिद्धी: नवभारत, सप्टेंबर, १९६२,
     http://vechak.org/chandashastrachi40varshe, वृत्तांबाबत थोडेसे - प्रदीप कुलकर्णी,  http://www.manogat.com/node/13552
५  छंदोरचनाः मा.त्रिं.पटवर्धन, पृष्ठसंख्या-५१४
६  रघुनाथ पंडित विरचित नल-दमयंती स्वयंवर, संपादकः प्रा.श्री.र.भिडे, सोमैय्या पब्लिकेशन्स, १९७१, किंमत रु.६/- फक्त.
७  हे वृत्त काय आहे? - अरविंद कोल्हटकर, http://mr.upakram.org/node/3480
८  त्या फुलांच्या गंधकोशी http://manik-moti.blogspot.in/2010/04/blog-post_19.html
९  चांदणे शिंपीत जाशी चालता तू चंचले https://www.youtube.com/watch?v=eFbJAXnhxVM
१०  “भ्रांत तुम्हां कां पडे?”, माधव ज्युलिअन, आठवणीतल्या कविता भाग-३, पृष्ठ-१०२ ते १०५.
११  औदुंबर, संजीवनी गोळे https://drive.google.com/open?id=0B3nBnL96VGVgaWlIdEpZOFhyRmM, अनघा भिडे https://www.youtube.com/watch?v=RNJeyAodV1M, पॉला मॅक-ग्लिन https://www.youtube.com/watch?v=1XES09bMs1g,
१२  वृत्तांबाबत थोडेसे - प्रदीप कुलकर्णी,  http://www.manogat.com/node/13552
१३  धबधबा, भवानीशंकर पंडित, ’आठवणीतल्या कविता’ संच क्रमांक ४
१४  गझलेचा आकृतिबंध सुरेश भट ह्यांचेवरील संकेतस्थळ http://www.sureshbhat.in/node/12
१५  जगी हा खास वेड्यांचा गाण्याचे शब्द http://www.aathavanitli-gani.com/Song/Jagi_Ha_Khas_Vedyancha, जगी हा खास वेड्यांचा गाण्याची अधोभारणक्षम श्राव्य आवृत्ती  http://mr-jatt.com/download-ysbr/jagi-ha-khaas-asha-bhosle.html.
१६   विश्वकोशातील छंदोरचनेवरील लेख
https://marathivishwakosh.maharashtra.gov.in/khandas/khand6/index.php/component/content/article?id=11059
१७  तुझ्या पंखावरूनी, या गाण्याचे शब्द http://www.aathavanitli-gani.com/Song/Tujhya_Pankhavaruni_Ya, तुझ्या पंखावरूनी, या गाण्याची अधोभारणक्षम श्राव्य आवृत्ती http://mr-jatt.com/download-tals/tujhya-pankha-varuni-usha-mangeshkar.html
१८   खरा तो एकची धर्म http://www.aathavanitli-gani.com/Song/Khara_To_Ekachi_Dharma
१९  कळा ज्या लागल्या जीवा http://www.aathavanitli-gani.com/song/kala_jyaa_lagalya_jeeva
२०  इंद्रवज्रा वृत्ताचे लक्षणगीत (श्राव्य)
    https://drive.google.com/file/d/0B3nBnL96VGVgQ3lDUFEtMTdkTlU/view?usp=sharing
२१ रावण विरचित शिवतांडव स्तोत्राचा संगीतबद्ध मराठी अनुवाद, प्रकाशनकाल- २७ फेब्रुवारी २०१३,
दुवाः http://www.maayboli.com/node/41491


20170727

विकसित भारताची संकल्पना - डॉ.अब्दुल कलाम

आज डॉ.अब्दुल कलाम ह्यांचा स्मृतीदिन आहे! त्यानिमित्त त्यांची ’विकसित भारताची संकल्पना त्यांच्याच शब्दांत. त्यांच्याच ’स्वतःकरता नोंदी’ ह्या आत्मचरित्रातून.
ह्या भागाचा मराठी अनुवाद, मूळ पुस्तकातही मीच केलेला आहे.


विकसित भारताची संकल्पना

’दूरदृष्टी नसेल तर लोक नामशेष होतात’ [१]
२०२० सालच्या विकसित भारताची संकल्पना घडवण्यासाठी, मी तंत्रज्ञान माहिती, अंदाज आणि अनुमान परिषदेत (टी.आय.एफ.ए.सी.-टेक्नॉलॉजी इन्फॉर्मेशन, फोरकास्टिंग अँड असेसमेंट कौन्सिल) ५०० तज्ञांच्या चमूने केलेल्या एका विस्तृत अभ्यासावर देखरेख करत होतो. एखाद्या देशास नेमके काय विकसित करते, ह्याचे विश्लेषण आणि परावर्तन आम्ही करत होतो. थोडक्यात सांगायचे तर, आम्ही अशा निष्कर्षाप्रत पोहोचलो की, ज्या देशातील लोकांचे राहणीमान समाधानकारक असते, आंतरराष्ट्रीय समुदायात ज्याची प्रतिष्ठा असते, अशा संपन्न देशास विकसित देश म्हणावे.
राष्ट्राची संपत्ती मोजण्याकरता अनेक आकडे सांगता येतात. सकल राष्ट्रीय उत्पादन (जी.एन.पी.- ग्रॉस नॅशनल प्रॉडक्ट), सकल आंतर्देशीय उत्पादन (जी.एन.पी.- ग्रॉस डोमेस्टिक प्रॉडक्ट), शिल्लक देय (बॅलन्स ऑफ पेमेंटस), आर्थिक वाढीचा दर, परकीय चलन साठा, दरडोई आय इत्यादी. आर्थिक निर्देशांक म्हणून हे सर्व मिळून राष्ट्राच्या संपदेचे वाजवी प्रतिनिधित्व करतात. मात्र हे केवळ निर्देशांकच आहेत, सुटे सुटे पाहिले तर सामान्य जनतेची दयनीयता ते सन्माननीयतेत दडवूनही टाकू शकतात.
आमच्या कामाने एक विस्तृत दृष्टीकोन धारण करणे आवश्यक होते. भारतास २०२० पर्यंत विकसित करण्याची आम्ही एक योजनाच तयार केली. ’भारत-२०२०: नव्या सहस्रकाकरताची एक संकल्पना’ ह्या नावाने आमची ती योजना आम्ही प्रकाशितही केली. केवळ आर्थिक मुद्द्यांच्या पलीकडे जाऊन, राष्ट्राच्या समृद्धीसोबतच लोकांच्या राहणीत सुधार व्हावा ह्याबाबतचे मुद्देही ही योजना लक्षात घेत होती.
भारत-२०२० ने प्रगतीकरता अनेक क्षेत्रे शोधून काढली. शेतकी आणि अन्नप्रक्रिया उत्पादने दुप्पट करणे; विश्वसनीय पायाभूत वीजपुरवठा प्रस्थापित करणे; ग्रामीण भागास शहरी सुविधा पुरवणे ज्यात सौरवीज संचालने वाढवण्यावर भर दिलेला असेल; शिक्षणात साक्षरतेचे लक्ष्य ठेवणे; आरोग्यनिगा, सामाजिक सुरक्षा आणि भारतीय लोकसंख्येचे एकूण आरोग्य ह्यांवर भर देणे; वाढत्या विजकीय प्रशासनाकरता (ई-गव्हर्नन्स) माहिती आणि संचार तंत्रज्ञानाचा उपयोग करणे आणि दूरस्थ भागांत शिक्षणास प्रोत्साहन देणे, दूरसंचार (टेलेकॉम्युनिकेशन) आणि दूरचिकित्सा (टेलेमेडिसिन), क्रांतिक (क्रिटिकल) तंत्रज्ञान आणि व्यूहरचनात्मक (स्ट्रॅटेजिक) उद्योग, विशेषतः अणुतंत्रज्ञान, अवकाश तंत्रज्ञान आणि संरक्षण तंत्रज्ञान.
आता आपल्यापाशी, २०२० पर्यंत भारत जगातील पहिल्या चार आर्थिक सत्तांत कसा येईल ह्याबाबची संकल्पना तयार होती. त्या अजूनही बदलता येतील. मात्र त्या संकल्पनेशी बांधिलकी असायला हवी आणि लोकांत, क्षुल्लक लाभांऐवजी, देशाच्या भल्याकरता व दीर्घकालीन संपदेकरता काम करण्याची इच्छाशक्तीही हवी. हेच आता देशाच्या युवाशक्तीपुढील आव्हान आहे.
’स्वर्ग तलवारींच्या छायेत राहतो’ [२]
१९९५ च्या सुमारास आम्ही जेव्हा संकल्पना-२०२० वर काम करत होतो तेव्हा, आपल्या आण्विक अवस्थेची दखल घेण्यास आपल्या राष्ट्रीय नेतृत्वाने सुरूवात केली. वैज्ञानिक समाजास आणि संरक्षण आस्थापनांना दीर्घ काळापासूनच हे स्पष्ट झालेले होते की, भारताच्या आण्विक क्षमता अपल्या संभाव्य शत्रूंच्या क्षमतांच्या तुलनेत धोकादायकरीत्या मागासत आहेत. भारताने पूर्णतः आण्विकदृष्ट्या सक्षम राष्ट्र होण्याची आवश्यकता आहे आणि ह्याकरता अणुचाचणी करण्याची आवश्यकता आहे. १९९१ चे आर्थिक संकट आता मागे पडले होते, अर्थव्यवस्था आता खूप कणखर (रॉबस्ट) झालेली होती, त्यामुळे चाचणीकरताची योग्य वेळ आलेली होती.
पंतप्रधान पी.व्ही.नरसिंह राव ह्यांनी शांतपणे चाचणीचे वेळापत्रक निश्चित केले. १९ डिसेंबर १९९५ रोजी ती करण्याचे ठरले होते. डिसेंबरच्या मध्यात स्फोटक, त्याच्या जागेवर, प्रज्ज्वलनास तयार ठेवण्याच्या मनस्थितीत ते होते. मात्र चाचणी होणार नव्हती. १५ डिसेंबर रोजी न्यूयॉर्क टाईम्सने बातमी दिली की, अमेरिकन हेरगिरी उपग्रहांनी राजस्थानातील वाळवंटात अणुचाचणीच्या तयारीची काही चित्रे टिपली आहेत. मग मुख्यतः अमेरिकेकडून, चाचणी रद्द करण्याकरता पंतप्रधानांवर लक्षणीय राजकीय दडपण आणण्यात आले. चाचणी होऊ नये ह्याकरता आश्वासन मिळवण्यासाठी, अमेरिकन राष्ट्राध्यक्ष बिल क्लिंटन ह्यांनी व्यक्तिशः पंतप्रधान राव ह्यांना दूरध्वनी केला.
माझ्या मते, भारताच्या अण्वस्त्रे विकसित करण्याच्या आवश्यकतेवर निर्णय घेण्यापासून भारतास रोखण्याचा कुठल्याही इतर अण्वस्त्रधारी राष्ट्रास अधिकारच नव्हता. विशेषतः आपल्या शेजारील शत्रुराष्ट्रांकडे आधीच अण्वस्त्रे असतांना. मी १४ जानेवारी १९९६ रोजी पंतप्रधानांना लिहिले की, सुरू असलेल्या सर्वसमावेशक चाचणी बंदी कराराच्या (सी.टी.बी.टी.-कॉम्प्रिहेन्सिव्ह टेस्ट बॅन ट्रिटी) वाटाघाटींतून भारताने अंग काढून घ्यावे आणि शक्य तितक्या लवकर अणुचाचणी करावी. खासगीत ते आपल्या उद्दिष्टाकरता कटिबद्ध होते तरी, आपल्या योजनांना त्यांनी रोखून ठेवले. ते योग्य त्या वेळेच्या प्रतीक्षेत होते, असे वाटत होते.
१९९६ मध्ये भारतात सार्वत्रिक निवडणूक झाली. पंतप्रधान पी.व्ही.नरसिंह राव ह्यांचे भारतीय राष्ट्रीय काँग्रेस सरकार पराभूत झाले आणि त्रिशंकू संसद निर्माण झाली. राष्ट्रपती शंकर दयाळ शर्मा ह्यांनी भारतीय जनता पार्टीचे नेते अटल बिहारी वाजपेयी ह्यांना सरकार स्थापनेकरता बोलावले. पंतप्रधान वाजपेयी, ५४५ सदस्यांच्या संसदेतील २०० हून अधिक सदस्यांचा पाठिंबा मिळवू शकले नाहीत आणि त्यामुळे त्यांनी पंतप्रधानपदाचा राजीनामा दिला. प्रमोद महाजन संरक्षणमंत्री असलेल्या तेरा दिवसाच्या सरकारचा शेवट झाला.
मात्र दरम्यानच्या अल्प काळात, मावळते पंतप्रधान नरसिंह राव ह्यांनी, नवे पंतप्रधान वाजपेयी ह्यांना परिस्थितीची कल्पना दिली. सरकार कोसळण्याच्या काहीशाच आधी पंतप्रधान वाजपेयी ह्यांनी चाचणीकरता पुढील कार्यवाहीचे आदेश दिले.
पुढील पंतप्रधान एच.डी. देवे गौडा ह्यांनी उत्तरप्रदेशचे माजी मुख्यमंत्री मुलायमसिंह यादव ह्यांची संरक्षणमंत्री म्हणून नियुक्ती केली. मुलायमसिंहांसोबत माझे व्यक्तीशः सशक्त संबंध प्रस्थापित झाले. त्यांनी मला हिंदीचे काही धडेही दिले. ८ डिसेंबर १९८५ रोजी स्थापन झालेल्या दक्षिण आशियाई क्षेत्रीय सहयोग संघटनेबाबतची (एस.ए.ए.आर.सी.-साऊथ एशिअन असोसिएशन फॉर रिजनल को-ऑपरेशन) त्यांची संकल्पनाही त्यांनी मला समजावून सांगितली. भारतीय उपखंडात आर्थिक संलग्नता आणि मुक्त संचार साध्य झाल्यास, युरोपिअन युनिअनच्या धर्तीवर बृहत्‌ भारतीय संघटन होण्याची शक्यता त्यांना जाणवत होती.
देशाने अण्वस्त्रसक्षमता विकसित करावी ह्याकरताही ते इच्छुक होतेच म्हणून ते मला म्हणाले की, अणुसाधनांच्या चाचणीकरता तयार रहा. मात्र पंतप्रधान देवे गौडांना तेवढी उत्सुकता नव्हती. त्यांनी कुठलीही अणुचाचणी करण्यास अनुमती देणे नाकारले.
सरकारात आणखीही एक बदल झाला. वर्षात तिसरा. एप्रिल १९९७ मध्ये काँग्रेस (आय) पक्षाने संयुक्त आघाडीला दिलेला पाठिंबा काढून घेतल्याने, देवे गौडा सरकार कोसळले. सर्वदूर शांततेचे पुरस्कर्ते म्हणून विख्यात असलेले आणि गौडांच्या सरकारमधे परराष्ट्रमंत्री असलेले इंदर कुमार गुजराल ह्यांना आघाडीचे नेते म्हणून निवडण्यात आले. पंतप्रधान गुजराल ह्यांनी संरक्षणमंत्री मुलायमसिंह यादव ह्यांच्यासह गौडा मंत्रिमंडळातील सर्वच मंत्र्यांना पुनर्नियुक्त केले.
पंतप्रधान गुजराल अशा मताचे होते की १९९७ साल ही काही भारतास अणुचाचणी करण्यासाठी योग्य वेळ नव्हती. त्यांचा समज असा होता की, अणुचाचणी केली असता, भारतीय अर्थव्यवस्था विशेष रूपाने आंतरराष्ट्रीय निर्बंधांचा सामना करण्यासाठी सिद्ध होण्याची आवश्यकता होती. त्यांना हेही माहीत होते की त्यांच्या कमजोर आघाडी सरकारला, अणुचाचणी केल्यास उद्भवू शकणार्यास आंतरराष्ट्रीय निषेधवादळावर मात करणे शक्य होणार नाही.
ह्याचा अर्थ असा नव्हे की गुजराल सरकार राष्ट्रीय संरक्षणाच्या बाबतीत मऊ होते. भारताचे आण्विक सामर्थ्य उभे करण्यात सहभागी असलेल्या कळीच्या शास्त्रज्ञांतील मी एक शास्त्रज्ञ होतो. पंतप्रधानांनी लवकरच, अधिक नेमकेपणाने सांगायचे तर नोव्हेंबर १९९७ मध्ये, हे घोषित केले की मला भारतरत्न प्रदान केले जाणार आहे. सरकार राष्ट्रीय सुरक्षेला किती महत्त्व देत होते ह्याबाबतचे हे एक, सुस्पष्ट सार्वजनिक आणि आंतरराष्ट्रीय विधान होते. शिवाय, हा पुरस्कार प्राप्त करणारा, सर सी.व्ही.रमन ह्यांच्यापश्चात मी दुसराच शास्त्रज्ञ होतो. सर सी.व्ही.रमन ह्यांना १९५४ मध्ये भौतिकशास्त्रातील त्यांच्या सहयोगाकरता भारतरत्न देण्यात आलेले होते.
जरी संभाव्य शत्रुंच्या क्षमतांच्या किमान तुल्यबल अणुक्षमता भारताने बाळगाव्यात ह्याच्या महतीबाबत माझा समज पक्का होता तरी, संरक्षण आस्थापनेने धीर धरायला हवा हे मला माहीत होते. मात्र आम्ही तयार राहिलो.
’एक अब्ज लोक दोन सहस्रके एकजुटीने नांदत असलेल्या देशाच्या इतमामाने भारताने जगासमोर उठून उभे राहावे. गेल्या काही शतकांत एकत्रित झालेल्या, जेमतेम काही लाख लोकांच्या देशांनी ह्या महान संस्कृतीच्या भवितव्याचा निर्णय करू नये.’ [३]
अणुचाचणीच्या मुद्याला १९९८ च्या सार्वत्रिक निवडणुका एक अर्थ प्राप्त करून देणार होत्या. भारतीय जनता पार्टीला (बी.जे.पी.) पूर्ण बहुमत मिळाल्याने राजकीय स्थैर्य परत आले. निवडणुकांच्या प्रचारात, बी.जे.पी.ने सत्तेत आल्यास अण्वस्त्र कार्यक्रम पुढे नेण्याचा मनसुबा घोषित केलेला होताच. निवडणुकीतील विजयामुळे अणुप्रश्नाबाबतची साशंकता लोकांच्या मनातून दूर झालेली होती. भारताने अणुचाचणी करावी आणि न कचरता आण्विक सत्ता म्हणून सिद्ध व्हावे, ह्याबाबत आता एक सर्वसाधारण सहमती निर्माण झालेली होती. इतर अणुसक्षम राष्ट्रांकडून संभवणार्यात हल्ल्यांना परावृत्त करण्याकरता, देशाकडे अण्वस्त्रसामर्थ्य असायलाच हवे आणि जागतिक पार्श्वभूमीवर देशास उचित सन्मान मिळवून दिलेलाच असला पाहिजे.
आघाडीच्या सरकारने संसदेत बहुमत सिद्ध केल्यानंतर पंधरा दिवसांतच पंतप्रधान वाजपेयींनी मला आणि आर.चिदंबरम ह्यांना अणुचाचणी करण्यासाठी पाचारण केले आणि अधिकार दिले. पंतप्रधानांचे मुख्य सचिव आणि वाजपेयींचे सर्वात विश्वासू सहाय्यक ब्रजेश मिश्रा, ह्यांना आमच्या नोकरशाहीसोबतच्या संबंधांकरताचा एकमेव अधिकारी म्हणून नियुक्त करण्यात आले. चाचण्या करण्यास जबाबदार असणार्यांरकरता तीस दिवसांचा पूर्वसूचना अवधी वाजवी समजण्यात आला. पौर्णिमेबाबत उत्साही असल्याने, मी बुद्धपौर्णिमेचा दिवस चाचणीकरता सुचवला. तो ११ मे १९९८ असणार होता. अल्पशाच चर्चेनंतर सर्वजण ह्या शुभदिवसाकरता मनःपूर्वक सहमत झाले.
ही संपूर्ण घटना गोपनीय राहायला हवी होती. अणुस्फोटकांच्या चाचणीचा बेत अमेरिकेला समजताच आलेला १९९५ चा कडवट अनुभव प्रत्येकाच्या मनात ताजाच होताच. पंतप्रधान वाजपेयींनी त्यामुळे असा निर्णय घेतला की, आगामी अणुचाचण्या उघड होण्यापासून वाचाव्यात म्हणून सर्व प्रकारे काळजी घेण्यात यावी. त्यांच्या मंत्रिमंडळातील सहकार्‍यांनाही त्यांनी ही योजना सांगितलेली नव्हती. अगदी संरक्षणमंत्री जॉर्ज फर्नांडिस ह्यांनाही आमच्या तयारीची माहिती दिलेली नव्हती. ह्याकरता आम्ही निवडलेली चमूही लहानशीच होती, ज्यामुळे गोपनीयता सांभाळणे सोपे जाणार होते.
चाचणीचे दूरस्थ स्थान जगास ज्ञातच होते. भारताने १९७४ मध्ये जिथे पहिली अणुचाचणी केली होती तीच पोखरण चाचणी क्षेत्रातली जागा. १९७४ मधल्या चाचणी प्रमाणेच, आमच्या चाचण्याही भूमिगत असणार होत्या. [४] राजस्थानातील जैसलमेर जिल्ह्यातील पोखरण, हे थरच्या वाळवंटातील एक दूरस्थ लहानसे शहर आहे. हे स्थान खडक, वाळू आणि पाच मिठागरांनी वेष्ठित आहे. पोखरण म्हणजे पाच मृगजळांची जागा. ह्या शुष्क, संतप्त, पडीक जमिनीस हे नाव साजेसेच आहे. चाचणीचे क्षेत्र हे शहरापासून काहीसे दूर अंतरावर आहे.
पोखरण चाचणी क्षेत्र हे, भारतीय लष्कराच्या कॉर्प्स ऑफ इंजिनिअर्सच्या ५८-इंजिनिअरिंग रेजिमेंटच्या अखत्यारित होते. हेरगिरी करणार्‍या उपग्रहांपासून होणारी देखरेख टळावी ह्याकरता, गेल्या अनेक वर्षांत रात्ररात्र काम करून, रेजिमेंटने तीन खोल विहिरी खणूनच ठेवलेल्या होत्या. शिवाय त्या भागात अनेक शुष्क कोरड्या, टाकून दिलेल्या विहिरीही होत्याच. त्यांपैकी तीन विहिरींना रुंद आणि ५० मीटर खोल करण्यात आले. ह्या एकूण सहा विहिरींना संकेताक्षरे देण्यात आली. त्या क्षेत्रातील सर्व सुविधा गेल्या वर्षभरापासून सतत कार्यरत ठेवण्यात आलेल्या होत्याच. ज्यामुळे दहा दिवसांइतक्या अल्पशा पूर्वसूचनेने चाचण्या करता आल्या.
चाचण्यांपूर्वी अनेक दिवस आधी स्फोटके पोखरणला जागेवर पोहोचविण्यात आलेली होती. व्हाईट हाऊस संकेताक्षराच्या (२०० मीटरहून जास्त खोल असलेल्या) एका विहिरीत एक औष्णिक-अणुसाधन बसविण्यात आले. विदलन (फिजन) स्फोटक ताजमहाल संकेताक्षराच्या (१५० मीटरहून खोल असलेल्या) विहिरीत बसविण्यात आले. पहिला किलोटनाखालील धमाका (शॉट) कुंभकर्ण संकेताक्षाराच्या विहिरीत प्रज्ज्वलित केला जाणार होता. दुसर्‍या मालिकेतील चाचण्यांकरता राखून ठेवलेल्या तीन इतर ५० मीटर खोलीच्या विहिरींना ’नवतल’ (नव्या विहिरी) संबोधण्यात आलेले होते. त्यांना एन.टी. ही अद्याक्षरे देण्यात आली. जसे कीः NT-१, २ आणि ३.
चाचणीच्या दिवसापर्यंत काही बिघडण्याच्या शक्यतेस वावच ठेवलेला नव्हता. पोखरणपर्यंतचा प्रवास शास्त्रज्ञांनी काळजीपूर्वक एकेकट्यांनीच केलेला होता. जेव्हा शास्त्रज्ञांनी चाचणीच्या जागेला भेट दिली तेव्हा आम्ही लष्करी वेषातच असायचो आणि आम्हाला लष्करी ओळखही दिलेली होती. पोखरण चाचणी क्षेत्रात मला मेजर जनरल पृथ्वीराज म्हणून ओळखले जाई. चाचणी होणार आहे ह्याची कुणकुणही लागू नये ह्याकरता सर्व काळजी घेण्यात आलेली होती.
११ मे १९९८ चा दिवस उगवला. हवेच्या जोरदार झोतांनी वाळूची बारीक पूड पोखरणवर उडत होती. भूमिगत स्फोटांमुळे किरणोत्सार सुटून हवेत उडण्याची शक्यता नगण्य होती, तरीही आम्ही धोका पत्करू शकत नव्हतो. वारा, स्फोटाने उडवलेला धुराळा पोखरण शहराकडे नेऊ शकत होता. आम्हाला थांबायला हवे होते. पंतप्रधान वाजपेयींनी त्यांच्या त्या दिवसभरातील सर्व पूर्वनियोजित भेटी रद्द केल्या आणि ते घरीच, चाचणीस्थळापासूनच्या सुरक्षित-संजीवित-संपर्कसाधनापाशी (सिक्युअर हॉटलाईन) बसून राहिले. तरूण असतांना वाचलेले एक खूप सुंदर वाक्य मला आठवते. ’ज्या करता प्रतीक्षा करावी असे काहीतरी व्हावे ह्याकरता तुम्हाला प्रतीक्षा करावीच लागते.’ माझे सहकारी आणि मी ह्या चाचण्यांकरता अनेक वर्षे प्रतीक्षा करत होतो. काही तास आणखी प्रतीक्षा करावी लागली तरी आम्हाला त्याची चिंता नव्हती.
मी पंतप्रधानांना दुपारी ३ वाजता फोन केला. हे सांगण्याकरता की वारे मंदावत आहेत आणि पुढल्या तासात चाचण्या करता येऊ शकतात. ३:४३:४४:२ वाजता मोठी तीन अणुसाधने एकाचवेळी प्रज्ज्वलित करण्यात आली. धमाक्यांच्या संयुक्त धडकेने एका क्रिकेट ग्राऊंडच्या आकाराचा भूभाग जमिनीच्या वर काही मीटर उंचीवर उडाला. त्यामुळे धूळ आणि वाळूचे ढग हवेत उसळले. १९७४ च्या स्फोटाविपरित, आता हे स्फोट शांततेकरताच करण्यात आल्याचा कुठलाही दावा केला गेला नाही. खरोखरीच, सरकारी अधिकार्‍यांनी जलदीने स्फोटांच्या लष्करी स्वरूपावर भर दिला. ’ह्या चाचण्यांनी हे सिद्ध केले आहे की, भारताजवळ अण्वस्त्रसज्ज अणुकार्यक्रमाचे सामर्थ्य आहे.’ ब्रजेश मिश्रांनी पत्रकारांना सांगितले.
दोन दिवसांनंतर, १३ मे रोजी दोन, किलोटनाखालील साधने NT-१ आणि NT-२ भूमिगतरीत्या प्रज्ज्वलित करण्यात आली. स्फोटक NT-३ हे बाहेर काढण्यात आले आणि आर.चिदंबरम ह्यांच्या हुकूमाने पुन्हा सुरक्षित स्थळी हलवण्यात आले. कारण त्यांना असे लक्षात आले की, आवश्यक असलेले सर्व निष्कर्ष पाच स्फोटांतच प्राप्त झालेले आहेत. चमूला ते थोडक्यात इतकेच म्हणाले होते की ’कशाला वाया घालवा?’.
पोखरण-२ अणुचाचणीने अधिक शक्तिशाली आणि हलक्या अण्वस्त्रांचे आगमन सिद्ध केले होते, जी प्रक्षेपणास्त्रांद्वारे वाहून नेली जाऊ शकतील. भारत आता एक पूर्णतः अण्वस्त्रसिद्ध शक्ती झालेला होता.
२८ मे १९९८ रोजी पाकीस्तानने बलुचिस्तान प्रांतातील, चगाई जिल्ह्यातील, रास कोह टेकड्यांवर अणुचाचणी केली. ३० मे १९९८ रोजी एक आणखीही चाचणी करण्यात आली. तेव्हा पंतप्रधान नबाब शरीफ ह्यांनी त्यांचे विख्यात झालेले पुढील विधान केले. ते म्हणाले की, ’जर भारताने स्फोट केला नसता तर पाकीस्ताननेही केला नसता. जर नवी दिल्लीने ते केले असेल, तर आम्हाला जनतेच्या दबावाखाली पर्यायच राहत नाही’.
मे १९९८ च्या स्फोटांपश्चातच्या पाश्चात्य माध्यमांतील गदारोळावर मी हसलो. अण्वस्त्रे ब्रिटनपाशी का असावीत, आणि भारतापाशी ती का नसावीत? जेव्हा फ्रेंच वसाहतयुक्त अल्जिरियात खुल्या वातावरणातच अणुचाचण्या करत होते तेव्हा कुणी काहीच का बोलले नाही? हे प्रश्न वाजवी नाहीत का? अण्वस्त्रे बाळगण्याचा दैवी अधिकार ब्रिटन आणि फ्रान्स ह्यांना आहे असा दावा करण्यात काही ह्या प्रश्नांची उत्तरे नाहीत. खर्याआ अर्थाने नैतिक असलेल्या एकतर्फी आण्विक निरस्त्रीकरणात ती आहेत. पाश्चिमात्य किंवा रशिया अथवा चीनला ह्यात रुची नाही. भारतास त्यामुळे, अण्वस्त्रसिद्ध जगात आपले स्थान निश्चित करण्यासाठी फारच अल्प पर्याय शिल्लक राहतात, आणि तेच त्याने अवलंबले आहेत.
’जर तुम्हाला तुमच्या शत्रुसोबत शांतता प्रस्थापित करायची असेल तर, तर तुम्हाला शत्रुसोबत काम करावे लागेल. मग तो तुमचा सहकारी होईल’ [५]
२० फेब्रुवारी १९९९ रोजी पंतप्रधान अटल बिहारी वाजपेयी आणि नबाब शरीफ ह्यांनी वाघा बॉर्डरवर दरवाजे उघडून इतिहास घडवला. गेल्या एक्कावन वर्षांत, भारत-पाक संबंधांचा स्वभाव ठरलेल्या तिरस्काराच्या भिंती ढासळल्या. जेव्हा पंतप्रधान वाजपेयी बावीस विख्यात भारतीयांसोबत सीमाचौकीवर दिल्ली-लाहोर बसमधून पोहोचले, तेव्हा पंतप्रधान नबाब शरीफ त्यांच्या स्वागतार्थ तिथे उभे राहिले.
जेव्हा दोन्ही नेत्यांनी हस्तांदोलन केले आणि परस्परांना भेटले तेव्हा, दोन्ही बाजूंना शेकडो लोक सीमेवर उभे होते. ती घटना साजरी करत होते. उपखंडाच्या इतिहासातला तो एक कळीचा क्षण होता. सीमेच्या दोन्हीही बाजूंना अणुचाचण्या होऊनही, दोन्ही देशांचे नेते शांततामय सहजीवन प्रस्थापित करू पाहत होते.
अनेक महिन्यांनंतर १९९९ मध्ये कारगिल युद्ध सुरू झाले. नियंत्रणरेषा ओलांडून पाकीस्तानने सैन्य सीमेपार काश्मीरात घुसवले होते. पाकीस्तानी सैन्यास हाकलून देऊनच त्या युद्धाची सांगता झाली. एवढी ही शांतता तकलादू होती, हेच त्यातून सिद्ध झाले. अधिक नेमके सांगायचे तर, त्यामुळे असे दिसून आले की, शक्तीशाली दले शांततेचे महत्त्व कमी लेखू पाहत होती.
संघर्ष उजागर करण्याच्या काही प्रवृत्तींनिरपेक्ष, उपखंडातील शांतता टिकवून धरण्याच्या संधीचा लाभ घेणे आपल्या नेत्यांनी सुरूच ठेवले पाहिजे. बहुधा महाभारतातील प्राचीन शहाणपणा इथे उपयोगाचा ठरेल. जेव्हा भीष्म जखमी होऊन शरशय्येवर मरणाची वाट पाहत पडले होते, तेव्हा पांडव त्यांच्यापाशी त्यांना भेटायला आले, त्यांनी त्यांचा सल्ला विचारला. भीष्म म्हणाले, ’कुणीही कुणाचा मित्र नसतो. कुणीही कुणाचा शत्रू नसतो. परिस्थितीच शत्रू आणि मित्र घडवत असते’. जग बदलेल. व्यूहरचनात्मक विचार तरल आणि त्यानुरूप बदलते असावेत. जशी एखाद्या व्यक्तीला परिस्थितीची जाण असावी लागते आणि त्यानुसार आपला पवित्रा बदलावा लागतो, तशीच देशालाही ती जाण असावी लागते.
१९९९ च्या उत्तरार्धात, डी.आर.डी.ओ.मधून बाहेर पडण्याची वेळ आलेली आहे हे मला माहीत होते. पण भारत सरकार मला निवृत्त करण्याच्या मनस्थितीतच नव्हते. १९९९ नोव्हेंबरमध्ये ’प्रिन्सिपल सायंटिफिक ऍडव्हायझर टू द गव्हर्नमेंट ऑफ इंडिया’ हे पद निर्माण करण्यात आले. ते पद भूषविणारा मी पहिला होतो. हा अधिकारी नवनिर्मितीच्या दृष्टीने धोरणे, व्यूहरचना आणि मोहिमा उत्क्रांत करेल. क्रांतिक पायाभूत सुविधांत, विज्ञान व तंत्रज्ञान उपक्रम निर्माण करेल. सरकारी खात्यांसोबतच्या आर्थिक व सामाजिक सहभागाने संस्था आणि उद्योग निर्माण करेल. ह्या पदावर असतांनाही मी मंत्रिमंडळाच्या वैज्ञानिक सल्लागार समितीचे अध्यक्षपद, तसेच सचीवपदही भूषवायचेच होते.
मला नव्या पथावरून चालवणारा ईश्वरी हात मला जाणवत होता. हा रस्ता मला कुठे नेईल ते स्पष्ट नव्हते. मी ईश्वरी इच्छेचा आदर करायला हवा होता. तिच्यानुसार वागायला हवे होते. हेच तर मी आयुष्यभर करत आलो होतो. मी माझ्या आईच्या मांडीवर पहुडलेला असे तेव्हा, मला आठवते, माझे वडील आईला हे सांगत:
’श्रद्धेचे दोन भाग असतात. पहिला भाग म्हणजे धीरोदात्तता (सब्र) आणि दुसरा भाग म्हणजे समाधान (शुक्र). धीर धरण्याचा अर्थ असा आहे की मी कुणाकडे तक्रार करू नये, माझ्या सोयी आणि हक्कांना मी चिकटून राहू नये, वाईट दिवसांचा तिरस्कार करू नये आणि ते जावेत ह्या विचारावर मी प्रेमही करू नये. जो धीर सोडतो तो तुटून जातो आणि जो दृढ राहतो तो दृढच राहतो.’



[१] द बायबल, प्रॉव्हर्ब्स, २९:१८ (किंग जेम्स व्हर्शन)
[२] इस्लामिक धार्मिक संहितांत हा वाक्यांश आढळून येतो. त्यांत मोहम्मद इब्न इस्माईल अल बुखारी ह्यांच्या विख्यात संग्रहाचाही समावेश होतो. डॉ.कलाम त्याचे समाकलन, ’ज्यांना शांतता हवी आहे त्यांनी युद्धाकरता तयार रहावे’ असे करतात.
[३] अरूण तिवारी, इंडियन अबाव्ह ऑल - ए.पी.जे.अब्दुल कलामः ए लाईफ, हार्पर-कॉलिन्स, २०१५, पृ. (व्ही.आय.आय.).
[४] आंशिक चाचणी बंदी करार (पी.टी.बी.टी.-पार्शल टेस्ट बॅन ट्रिटी) हा एक आंतरराष्ट्रीय करार आहे, जो ऑक्टोंबर १९६३ पासून अंमलात आला. ह्या करारान्वये, फेब्रुवारी १९६० मध्ये करण्यात आलेल्या फ्रेंच गर्बॉईज ब्लेऊ टेस्ट सारखी, भूमिगत नसलेली सर्व प्रकारची आण्विक प्रज्ज्वलने निषिद्ध होती.
[५] नेल्सन मंडेला (१९१८-२०१३) हे दक्षिण आफ्रिकेचे वंशभेदविरोधी क्रांतिकारक होते. १९९४ ते १९९९ दरम्यान त्यांनी दक्षिण आफ्रिकेचे राष्ट्राध्यक्ष म्हणून काम पाहिले. डॉ. कलाम त्यांची खूप स्तुती करत असत. अंतिमतः ते त्यांना १६ सप्टेंबर २००४ रोजी, त्यांच्या दक्षिण आफ्रिकेच्या शासकीय भेटीदरम्यान भेटले होते.

- मराठी अनुवादः नरेंद्र गोळे

20170408

वायूमंडल

ज्या पृथ्वीवर आपण राहतो, त्या पृथ्वीवरच्या भूपृष्ठाचा एक तृतियांश भाग पाण्याने अनावृत्त असला तरी दोन तृतियांश भागावर पाण्याचे विशाल साठे विपुलतेने विखुरलेले आहेत. महासागर आहेत ते. अनावृत्त भागही वस्तुतः वायूंच्या सुमारे दहा किलोमीटर उंचीच्या थराने आवृत्तच आहे. ह्या वायूंचे वजन, म्हणजेच वातावरणीय हवेचा दाब. जो ७६ सेंटीमीटर उंचीच्या पार्‍याच्या स्तंभाच्या दाबाइतका किंवा सुमारे १० मीटर पाण्याच्या स्तंभाच्या दाबाइतका दाब असतो. खरे सांगायचे तर पाण्याने आवृत्त असो वा अनावृत्त, भूपृष्ठाच्या सर्वच भागांवर हवेचा हा महासागर विहरत असतो. किंवा असेही म्हणता येईल की, हवेच्या समुद्रतळाशी भूपृष्ठावर आपण संचार करत असतो.
पाण्याचे समुद्रही नांदत असतात. पाण्याच्या महासागराचा पृष्ठभाग, सरासरी समुद्रपातळीवर स्थिर असतो. उठणार्‍या लाटा आणि भरती-ओहोटीमुळे निर्माण होणारे उंचीतील बदलच काय ते, त्या पातळीस विचलित करत असतात. त्याप्रमाणेच वायूमंडलाचा पृष्ठभागही सरासरी पातळीवर सरसहा सपाटच असतो. त्यावर उठणार्‍या लाटा, भरती-ओहोटी आणि वारेच काय ते, त्या पातळीस विचलित करत असतात. पाणी आणि हवा ह्यांच्या घनता अदमासे १०००:१ ह्या प्रमाणात असतात. त्यामुळे अर्थात्‌च हवा ही पाण्याहून हजारपट हलकी असते आणि म्हणूनच हवेतील विचलनेही पाण्यांतील विचलनांच्या मानाने किमान हजार पट मोठी असतात. पाण्याच्या समुद्रात उसळणार्‍या ४ मीटर उंचीच्या लाटांना आपण महाकाय लाटा म्हणत असतो. मात्र हवेच्या समुद्रात उसळणार्‍या लाटा ४ किलोमीटर उंचीच्याही असू शकतात. आपणच काय पण सारे पक्षीगणही सरासरी १० किलोमीटर उंचीच्या हवेच्या समुद्रतळाशीच वावरत असल्याने, ह्या वायूलहरींचा आपल्या जीवनावर सामान्यतः कुठलाच प्रभाव पडत नाही.

ज्याप्रमाणे महासागरातही समुद्रपातळीखाली उंच पर्वत असतात, त्याप्रमाणेच भूपृष्ठावरील हिमालयासारखे खरेखुरे पर्वत, अवनीतलावरील वायूसागरातही डोके वर काढायचा प्रयत्न करत असतात. मात्र तरीही असफलच राहत असतात. त्याचा परिणाम असा होतो की हिमालयाच्या किंवा कुठल्याही इतर उंच हिमाच्छादित पर्वतशिखरांवर चढू पाहणार्‍या गिर्यारोहकांना, विरळ हवेचा सामना करावा लागतो. सागरमाथा, हे हिमालयाचे सर्वोच्च शिखर ८,८४८ मीटर उंच आहे. म्हणजे सरासरी समुद्रपातळीपासून सुमारे ९ किलोमीटर उंच. एवढ्या उंचीवर गेल्यावर, आपल्यावरती शिल्लक राहणारा हवेचा थर १,००० मीटर उंचीचाच काय तो असतो. त्याचा दाब, ७.६ सेंटीमीटर उंचीच्या पार्‍याच्या स्तंभाच्या दाबाइतका किंवा १ मीटर उंचीच्या पाण्याच्या स्तंभाच्या दाबाइतकाच राहतो. मानवी शरीरास कायमच आवश्यक असणारा प्राणवायू मग कमी पडू लागतो आणि गिर्यारोहण दुरापास्त होऊन जाते. तिथे हवा एवढी विरळ असते की, १९९६ मधील एव्हरेस्ट मोहिमेतील जॉन क्रॅकौर ह्या गिर्यारोहकाच्या पुस्तकाचे नावच “इन टू थिन एअर (विरळ हवेत)” असे आहे.
मुळात उंच पर्वतशिखरे हिमाच्छादितच का असतात? तर त्या उंचीवर तापमान कमी, म्हणजे अगदी शून्य अंश सेल्शसच्याही खाली असते म्हणून तिथे पडणारा पाऊस एकतर हवेतच गोठून मग तिथे पडतो, किंवा पडल्यावर मग गोठून जात असतो. त्यामुळे हिमनिर्मिती होत असते. तिथे का तापमान इतके खाली असते? हे जाणून घेण्याकरता भूपृष्ठावर तापमान नेहमीसारखे ऊबदार का असते हे जाणून घ्यावे लागेल. कल्पना करा की तुम्ही तिरुक्कलकुंडरम म्हणजे पक्षीतीर्थमला पर्यटनासाठी गेलेले आहात. हे स्थान एका उघड्या बोडक्या पत्थरी टेकडीवर वसलेले आहे. ऐन दुपारच्या उन्हात त्या टेकडीच्या पायथ्याशी आपण पोहोचतो. मग कुणीतरी सांगते की चपला, बूट इथेच काढून ठेवायचे आहेत. आपण तसे करतो. टेकडी चढू लागतो. हवा जाम तापलेली. ४५ अंश सेल्शसचा उन्हाळा. ऊन मी म्हणत असतं. शरीराची हवेनेच काहिली होत असते. मात्र तळाशी असलेले पत्थर जरा जास्तच तापलेले असल्याचे आपल्या लक्षात येऊ लागते. अगदी सहन होत नाही इतके. त्या दगडांवरही तेच सूर्याचे ऊन पडत असते. मात्र त्या दगडांचे तापमान ५५ अंश सेल्शस तापमानाहूनही अधिक होत जाते. पाय जळू लागतात. असे होण्याचे कारण हे असते की, दगड, माती ह्यांची उष्णता धारण करण्याची क्षमता हवेहून खूपच जास्त असते. सूर्याकडून प्राप्त झालेली ऊर्जा दगड साठवत राहतात. हवेहूनही तप्त होतात. ह्याच कारणामुळे वायूमंडलातील भूगोलाचा पृष्ठभाग सर्वात अधिक तापमानावर राहतो. त्याच्या साहचर्याने निकटची हवाही तापत राहते. मात्र भूपृष्ठावरून जसजसे उंच उंच जावे तसतसे हवेचे तापमान कमी होऊ लागते. भूपृष्ठापासून १० किलोमीटर उंचीच्या वर तर हवाही नसतेच. असते ती केवळ अवकाशीय पोकळी. तिचे तापमान तर शून्य अंश सेल्शसहूनही कमीच असते. सूर्यप्रकाश त्याच पोकळीतून पार होऊन आपल्यापर्यंत पोहोचत असला तरी, पोकळी त्यातील ऊर्जा ठेवून घेत नाही. तिची तशी प्रवृत्तीच नसते.
वात म्हणजे वारा. आवरण म्हणजे वस्त्र. वात हेच जिथे आवरण असते, असे सृष्टीशेजारचे अवकाश म्हणजे वातावरण. वातावरण हे अनेक स्तरांत रचले गेले आहे. हे स्तरही सतत आपापली स्थिती बदलत असतात. हिमालयाचे सर्वोच्च शिखर एव्हरेस्ट, हे समुद्रसपाटीपासून ८,८४८ मीटर उंच आहे. त्यावरही विस्तारणारा पृथ्वीला सगळ्यात लगटून असलेला थर म्हणजे तपांबर. सृष्टीच्या साहचर्याने तापणारे (तप) आकाश (अंबर) म्हणजे तपांबर. ह्या थराची उंची, पृथ्वीच्या धृवीय प्रदेशांवर ७ किलोमीटर पासून, तर विषुववृत्तीय प्रदेशांवर १६ किलोमीटरपर्यंत बदलती असते. ह्या थरात जसजसे उंचावर चढत जावे तसतसे तापमान कमी होत जाते. तापमान कमी होण्याचा सरासरी दर, सुमारे ६.५ अंश सेल्शस/किलोमीटर उंची, इतका असतो. ह्या थरातच वातावरणाचे ७५% वजन एकवटलेले असते. ह्या थरातच वातावरणातले ९९% पाणी आणि धूळ नांदत असतात. आपण सामान्यपणे ज्याला वातावरण म्हणतो, त्याची व्याप्ती ह्या थरातच सीमित असते. हवामानातील बहुतांशी बदल ह्या थरातच घडून येत असतात.
पृथ्वीवरील स्थानावर अवलंबून, पर्वताच्या ज्या उंचीवर तापमान शून्य अंश सेल्शसच्याही खाली जाते; अशा ठिकाणांवर हल्ली, आरोग्य-पर्यटन सुरू झालेले आहे. म्हणजे असे की, मानवी शरीर स्वतःला सामान्यतः ३७ अंश सेल्शस तापमानावर सांभाळत असते. त्याहून कमी तापमानावर राहायचे तर शरीरास वातानुकूलनाचा भार सोसावा लागतो. त्याकरता ऊर्जा लागते. ती ऊर्जा शरीरात साठवलेली चरबी जाळून मिळवली जाते. म्हणजे केवळ शून्याखाली तापमान असलेल्या ठिकाणांवर वर्षातून काही दिवस जरी जाऊन राहिले तरी, मनुष्याला स्वतःचे अतिरिक्त वजन सहजच घटवता येते. अशा ठिकाणी जाऊन राहणे अर्थातच खर्चिक असते. सुदैवाने वजन घटवण्याची आवश्यकताही बहुतांशी श्रीमंतांनाच पडत असल्याने, हे त्यांना सहज शक्य होते आहे. सागरमाथा तळ शिबिरात (एव्हरेस्ट बेस कँपवर) जाऊन परतणारे प्रगत देशातील पर्यटक; दिवसेंदिवस ह्याकरताच तर वाढत आहेत. वास्तविक भारतियांना हे सोयीचे असूनही, ह्या आरोग्य-पर्यटन क्षेत्रात भारतीय पिछाडीवर आहेत. पुण्यातील काही संस्था हल्ली ह्याकरता पुढाकार घेऊ लागलेल्या आहेत. त्या एवढ्या प्रमाणात गिर्यारोहकांना तिथवर नेऊ लागलेल्या आहेत की त्यांच्या खास आग्रहाखातर, त्यांनीच सागरमाथा तळ शिबिराच्या वाटेवर असलेल्या गोरक्षेप गावात शिवाजी महाराजांचा पुतळाही उभारला आहे [१].
तपांबराच्या वरचा थर म्हणजे स्थितांबर. स्थितांबराच्या सर्वोच्च थरात ओझोन वायू असतो. सूर्याची उच्चऊर्जा अतिनील किरणे शोषून, तो प्राणवायूच्या अपसामान्य आणि सामान्य अशा दोन प्रकारांत विघटित होतो. म्हणून इथे तापमान घटते असते. त्याखालच्या थरांत, हेच दोन्ही प्रकार मग अतिनील किरणे शोषून पुन्हा संघटित होतात. ओझोन निर्माण होतो. ह्या प्रयत्नात ऊर्जाविमोचन होऊन थराचे तापमान वाढते राहते. निसर्गतः आढळून येणारा बहुतांशी ओझोन इथेच निर्माण होत असतो. विविध तापमानांचे थर परस्परांत न मिसळून जाता ह्या भागांत स्थिरपद नांदत असल्यामुळेच ह्या थरास स्थितांबर म्हणतात. ह्या भागात हवेची घनता अत्यंत विरळ असते म्हणून, विमान-उड्डाणांना निम्नतम अवरोध होत असतो. म्हणून विमाने ह्याच थरातून उडवणे आर्थिकदृष्ट्या फायदेशीर ठरत असते. त्यामुळेच ती जास्तीत जास्त काळ ह्याच थरात राहतील असे उड्डाणांचे नियोजन केले जात असते.
तपांबराच्या सर्वात वरच्या भागात तापमान घटत असते, आणि स्थितांबराच्या खालच्या भागांत ओझोन निर्मितीपायी ते वाढते असते. सीमेवरील दरम्यानच्या थरात तापमानाचा घटता कल बदलून वाढता होत जातो. ह्या सीमावर्ती थरास तपस्तब्धी म्हणतात. कारण इथले तापमान कमी अधिक प्रमाणात स्थिरपद राहत असते.
स्थितांबराच्या वरच्या भागात ओझोनचे प्रमाण घटत जाते आणि मध्यांबरात तर ते नगण्यच होते. स्थितांबर आणि मध्यांबराच्या सीमावर्ती भागात हे घडून येते, त्या भागास स्थितस्तब्धी म्हणतात. बहुतांशी अतिनील किरणे स्थितस्तब्धीपाशीच अडतात. ती ओलांडून पृथ्वीकडे येत नाहीत.
मध्यांबराच्या वरचा भाग मध्यस्तब्धी म्हणून ओळखला जातो. मध्यांबर संपून उष्मांबर सुरू होण्यादरम्यानचा हा सीमावर्ती भाग असतो.
उष्मांबरात अवकाशातून येऊन पोहोचणारी अतिनील किरणे एवढी शक्तीशाली असतात, की त्या भागात अत्यंत विरलत्वाने आढळून येणार्‍या अणुरेणूंना ती अतिप्रचंड (हजारो अंश केल्व्हिन) तापमानाप्रत घेऊन जातात. मात्र इथे हवा एवढी विरळ असते की, सामान्य तापमापक तिथे ठेवल्यास त्यातून प्रारणांद्वारे होणारा ऊर्जार्‍हास इतका जास्त असतो की, त्या अणुरेणूंकडून तापमापकास वहनाद्वारे मिळणारी ऊर्जा नगण्य ठरून, तापमापक प्रत्यक्षात शून्य अंश सेल्शसखालील तापमान दर्शवतो.
मध्यांबर आणि उष्मांबर मिळूनच्या संयुक्त थरास दलांबर असेही एक नाव आहे. अणूचे मूलकीकरण होते तेव्हा धन आणि ऋण दले (तुकडे) निर्माण होतात. अतिनील किरणांमुळे सर्वत्र होणार्‍या मूलकीकरणाचे पर्यवसान तेथील वातावरण धन आणि ऋण दलांनी भरून जाण्यात होते. म्हणून ह्या भागास दलांबर असेही म्हटले जाते.
उष्मांबर आणि दलांबर संपते त्याच्या वरच्या भागात पृथ्वीलगतचे सर्व पदार्थ (वायू) संपुष्टात येत जातात. ह्या संधीप्रदेशास उष्मास्तब्धी म्हणतात. अणुरेणूच न उरल्याने मग दलेही नाहीशी होतात. शिल्लक राहते ते निव्वळ अवकाश. अवकाशाची निर्वात पोकळी. ह्या भागाला बाह्य अवकाश किंवा बाह्यांबर असेही म्हटले जाते.
पृथ्वीपासून सुमारे १६० किलोमीटर उंचीनंतरच्या अधिक उंचीवर, वायूरूप पदार्थांचे अस्तित्वच एवढे विरळ होत जाते की, आवाजाचे वहन करू शकणार्‍या ध्वनीलहरी निर्माणच होऊ शकत नाहीत. अवकाश निःशब्द होत जाते. बाह्यांबर तर त्यामुळे, प्रायः नादविहीनच असते.
बाह्य अवकाशातून सरासरीने वर्षाला ४० टन उल्का पृथ्वीवर येऊन पडत असतात. जर वातावरणच अस्तित्वात नसते तर, दरसाल त्यांच्यापायी चिरडून मरणार्‍यांची संख्याही आपल्याला मोजावी लागली असती. मात्र वायुमंडलातील कमालीच्या उच्च तापमानातून त्यांना प्रवास करावा लागत असल्याने आणि पृथ्वीशी अधिकाधिक सलगी साधत असता वातावरणाशी होत जाणार्‍या वाढत्या घर्षणाने त्यांची वाफ होऊन जाते. अर्थातच वायुमंडल हे आपले सुरक्षा कवचच आहे. अतिनील किरणांपासूनचे, उल्कांपासूनचे, आणि विश्वकिरणांपासूनचेही. कारण विश्वकिरणांतील प्रचंड ऊर्जा वायुमंडलात शोषली जाऊन अवनीतलावर पोहोचता पोहोचता ती सुसह्य होऊन जात असतात.
असे आहे अवनीतलावरील सुरस वायुमंडल! आपले अद्भूत सुरक्षा कवच.
.
प्रथम प्रसिद्धीः
विद्याप्रसारक मंडळ ठाणे, ह्यांचे दिशा मासिक, अंकः जानेवारी-२०१६.
.
[१] सागरमाथा, डॉ.राम तपस्वी, मूल्य रु.५००/-, प्रकाशनकाल अदमासे २००५.

20160430

वियद्गंगा वृत्त

वियद्गंगा वृत्त

वियत्‌+गंगा म्हणजे लोप पावत असलेली गंगा. ह्या नावाचे एक वृत्त आहे. ते लोकप्रिय आहे. ही माहिती मला कालपर्यंत नव्हती. मग जे कळले ते असे आहे.

उपक्रम डॉट ऑर्ग ह्या संकेतस्थळावरील एका लेखात [१], चित्तरंजन सुरेश भट ह्यांनीभवानीशंकर पंडित यांची 'धबधबा' नावाची ही कविता ही वियद्गंगावृत्तात लिहिलेली असल्याचे निस्संदिग्धपणे सांगितले होते. त्या सूत्राच्या अखेरीस दिगम्भा ह्यांनी प्रदीप कुलकर्णींच्या मनोगत डॉट कॉम वरील एका लेखात  ’वियद्गंगावृत्ताची माहिती दिलेली असल्याचे सांगितले [२]. त्याच सूत्रात अशोक पाटील ह्यांनी 'धबधबा' ही कविता "आठवणीतल्या कविता" या पुस्तकाच्या क्रमांक ४ च्या संचात [३] दिलेली असल्याचे सांगून तिथे प्रस्तुतही केली. ती मूळ कविता अशी आहेः

धबधबा [गज्जल]

किती उंचावरूने तूं । उडी ही टाकिसी खालीं ॥

जणों व्योमांतुनी येसी । प्रपाता! जासि पातालीं ॥ १ ॥

कड्यांना लंघुनी मागें । चिपांना लोटिसी रागे ॥

शिरीं कोलांटुनी वेगे । शिळेचा फोडिसी मौली! ॥ २ ॥

नगाचा ऊर फोडोनी । पुढे येसी उफाळोनी ॥

उडे पाणी फवारोनी । दरीच्या सर्द भोंताली ॥ ३ ॥

तुषारांचे हिरेमोत्यें । जणों तू फेंकिसी हाते ॥

खुशीचे दान कोणाते । मिळे ऐसे कधी काळी? ॥ ४ ॥

कुणी तांदूळ् वा कांडे । रुप्याचे भंगती हांडे ॥

मण्यांचा की भुगा सांडे । कुणाच्या लूट ही भाली? ॥ ५ ॥

घळीमाझारिं घोटाले । वरी येऊनिं फेंसाळे ॥

कुठे खाचांत् रेंगाळे । करी पाणी अशी केली ॥ ६ ॥

उभी ताठ्यांत् जी झाडे । तयांची मोडिसी हाडें ॥

कुशीं गेसी लव्हाळ्यांना । तयांचा तूं जणो वाली! ॥ ७ ॥

विजेचा जन्मदाता तूं । प्रकाशाचा निशीं हेतू ॥

तुला हा मानवी जंतू । म्हणोनी फार सांभाळी! ॥ ८ ॥

नोंदः संपादक मंडळाने या कवितेवर केलेल्या टिप्पणीत वृत्तांसंदर्भात मात्र कसलाही उल्लेख नाही. फक्त उदय-वाचन-२ मध्ये ही कविता 'हिरेमोती' शीर्षकाने आली होती असे म्हटले आहे.
प्रदीप कुलकर्णीं वृत्ताचे लक्षणगीत पुढीलप्रमाणे देतातः

तुला घे चांदणे...अंधार राहू दे मला माझा 
तुला घे फूल...हा अंगार राहू दे मला माझा 

U - -   - U -    -  -,  U - -   - U -    -  -
यमाचा राधिका गा गा, यमाचा राधिका गा गा

ह्याच वृत्तात बांधलेले जगी हा खास वेड्यांचा, पसारा माजला साराहे नाट्यपद नमुनेदार आहे.

जगी हा खास वेड्यांचा [४]

जगी हा खास वेड्यांचा, पसारा माजला सारा ।
गमे या भ्रांत संसारी, ध्रुवाचा 'वेडहा तारा ॥ धृ ॥

कुणाला वेड कनकाचे, कुणाला कामिनीकांचे ।
भ्रमाने राजसत्तेच्या, कुणाचे चित्त ते नाचे ॥ १ ॥

कुणाला देव बहकावीकुणाला देश चळ लावी ।
कुणाची नजर धर्माच्या, निशेने धुंदली भारी ॥ २ ॥

अशा या विविध रंगाच्या, पिशांच्या लहरबहरींनी ।
दुरंगी दीन दुनियेची, जवानी रंगली सारी ॥ ३ ॥


गीतः वीर वामनराव जोशी, संगीतः वझेबुवा, स्वरः मा. दीनानाथ
नाटकः रणदुंदुभी, चालः नियामत सखे आई है

तुझ्या पंखावरूनी या मला तू दूर नेशील का’ [६] हे चित्रपटगीतही ह्याच वृत्तात आहे. म्हणजे त्याचे धृवपद. हे गीत असे आहेः

तुझ्या पंखावरूनि या मला तू दूर नेशिल का? 
तुझ्या गे भावसुमनांचा मला तू गंध देशिल का? ॥ धृ ॥

गंध नवाधुंद करीहवेत हा गारवा ।
साथ तुझी, त्यात अशी, मला मिळे राजिवा ।
प्रीतीच्या, स्वप्‍नी सदा, अशीच येशील का? ॥ १ ॥

आज नवे, गीत हवे, सांगे मनोभावना ।
आज दिसे, विश्व कसे, नवे नवे लोचना! ।
नित्य असा, सांग सदा, माझाच होशिल का? ॥ २ ॥

गीतः गंगाधर महाम्बरे, संगीतः एन. दत्ता, गायिकाः उषा मंगेशकर, रविंद्र साठे [७]
चित्रपटः प्रीत तुझी माझी, सालः १९७५, भूमिकाः रमेश देव, सीमा देव

कवी यशवंत ह्यांची यशश्री पायची दासीही कविताही ह्याच वृत्तात आहे. ही कविताही आठवणीतील कवितांत दिलेली आहे. यशवंत ह्यांच्या इतर अनेक कविताही महाजालावर सहज उपलब्ध आहेत. [८]

तुझ्या हाती सुवर्णाचे मिळावे मोल मातीला ।
हिर्‍यांचे तेज ही जैसे मिळावे गारगोटीला ॥
दिसावी पावलांखाली खड्यांना तारकाकांती ।
ग्रहांचे साह्य त्या शूरा यशश्री पायची दासी ॥ धृ ॥

घनाचे गाव घालावे गळावा घाम अंगीचा ।
यशोदेवी तयांसाठी करी घे हार पुष्पांचा ॥
विषारी तीक्ष्ण काट्याची तुझ्या स्पर्शे फुले व्हावी ॥
ग्रहांचे साह्य त्या शूरा यशश्री पायची दासी ॥ १ ॥

स्वसामर्थ्ये, स्वचारित्र्ये, तुवा हे दाविता राया ।
तरी ये निंदकांच्याही मुखी वाणी अहो या या ॥
मनीषा ही जरी ठेवी मनी या खूणगाठीशी ।
ग्रहांचे साह्य त्या शूरा यशश्री पायची दासी ॥ २ ॥

ग्रहांनी कुंडलीच्या त्या, फिरावे कोष्टकांमाजी ।
परी यत्नांसी जो राजी, ठरे तो सर्वदा गाजी 
स्मरोनी आत्मकर्तव्या, प्रयत्नांची करे राशी ।
ग्रहांचे साह्य त्या शूरा, यशश्री पायची दासी ॥ ३ ॥
खरा तो एकची धर्मजगाला प्रेम अर्पावेही साने गुरूजींची विख्यात कविताही वियद्गंगा वृत्तातच आहे. [९]


खरा तो एकची धर्म, जगाला प्रेम अर्पावे

जगी जे हीन अतिपतितजगी जे दीन पददलित ।
तया जाऊन उठवावेजगाला प्रेम अर्पावे ॥ धृ ॥

जयांना ना कुणी जगती, सदा ते अंतरी रडती ।
तया जाऊन सुखवावेजगाला प्रेम अर्पावे ॥ १ ॥

समस्तां धीर तो द्यावासुखाचा शब्द बोलावा ।
अनाथा साह्य ते द्यावेजगाला प्रेम अर्पावे ॥ २ ॥

सदा जे आर्त अतिविकलजयांना गांजती सकल ।
तया जाऊन हसवावेजगाला प्रेम अर्पावे ॥ ३ ॥

कुणा ना व्यर्थ शिणवावेकुणा ना व्यर्थ हिणवावे ।
समस्तां बंधु मानावेजगाला प्रेम अर्पावे ॥ ४ ॥

प्रभूची लेकरे सारी, तयाला सर्वही प्यारी ।
कुणा ना तुच्छ लेखावेजगाला प्रेम अर्पावे ॥ ५ ॥

असे जे आपणापाशी, असे जे वित्त वा विद्या ।
सदा ते देतची जावेजगाला प्रेम अर्पावे ॥ ६ ॥

भरावा मोद विश्वात, असावे सौख्य जगतात ।
सदा हे ध्येय पूजावेजगाला प्रेम अर्पावे ॥ ७ ॥

असे हे सार धर्माचे, असे हे सार सत्याचे ।
परार्थी प्राणही द्यावेजगाला प्रेम अर्पावे ॥ ८ ॥

जयाला धर्म तो प्याराजयाला देव तो प्यारा ।
तयाने प्रेममय व्हावेजगाला प्रेम अर्पावे ॥ ९ ॥


आणखी एक उदाहरण आहे कुणाला प्रेम मागावे ?ह्या कवितेचे [१०].

गीतः स.अ.शुक्ल, स्वरः मा.बसवराज

कुणाला प्रेम मागावे? जिवाचे दु:ख सांगावे?
मृगजळी का तरंगावे? कुणाला गात रंजावे? ॥ धृ ॥

तूच ना प्रीतिचा पेला, दिला पण पालथा केला?
तळमळे जीव तान्हेला, कुणासाठी जगी जगावे? ॥ १ ॥

तुझ्या शृंगारलीला या, बिचारी मोहिनी माया ।
किती आशेवरी वाया-, खुळ्या जिवास टांगावे? ॥ २ ॥

साथीचा साज विस्कटला, सूरांचा मेळ मग कुठला ।
दिलाचा दिलरूबा फुटला, कसे गाणे अता गावे? ॥ ३ ॥

कविवर्य भा.रा.तांबे ह्यांची कळा ज्या लागल्या जीवाही कविताही ह्याच वृत्तातली आहे [११].

कळा ज्या लागल्या जीवामला की ईश्वरा ठाव्या! ।
कुणाला काय हो त्यांचेकुणाला काय सांगाव्या? ॥ धृ ॥

उरीं या हात ठेवोनी उरींचा शूल का जाई? 
समुद्री चौंकडे पाणीपिण्याला थेंबही नाही ॥ १ ॥

जनांच्या कोरड्या गप्पाअसे सारे जगद्बंधू! ।
हमामा गर्जनेचा होन नेत्रीं एकही बिंदू ॥ २ ॥

नदीला पूर हा लोटेन सेतू ना कुठे नावा ।
भुतांची झुंज ही मागेधडाडे चौंकडे दावा ॥ ३ ॥

नदी लंघोनि जे गेले तयांची हाक ये कानीं ।
इथे हे ओढती मागे मला बांधोनि पाशांनी ॥ ४ ॥

कशी साहू पुढे मागे जिवाला ओढ जी लागे? 
तटातट्‌ काळजाचे हे तुटाया लागती धागे ॥ ५ ॥

पुढे जाऊवळू मागेकरू मी काय रे देवा? 
खडे मारी कुणीकोणी हसेकोणी करी हेवा! ॥ ६ ॥

गीतः भा.रा.तांबे, संगीतः वसंत प्रभू, स्वरः लता मंगेशकर, रागः देसकार
(स्वराविष्कार-विश्वनाथ बागूल)

अर्थात्‍ ह्या सर्व कविता, गाणी; प्रायः एकाच वृत्तात रचलेल्या असल्याने परस्परांच्या चालींत गाता येणार. तसा प्रयत्न करणे नेहमीच आनंददायी ठरते. त्यामुळे अर्थांच्या आस्वादाला चालींचे नवे परिमाण लाभते.

संदर्भः
१.     हे वृत्त काय आहे? - अरविंद कोल्हटकरhttp://mr.upakram.org/node/3480
२.     वृत्तांबाबत थोडेसे - प्रदीप कुलकर्णी http://www.manogat.com/node/13552
३.     धबधबा, भवानीशंकर पंडित, ’आठवणीतल्या कवितासंच क्रमांक ४
४.     जगी हा खास वेड्यांचा गाण्याचे शब्द http://www.aathavanitli-gani.com/Song/Jagi_Ha_Khas_Vedyancha
५.     ’जगी हा खास वेड्यांचा’ नाटकः रणदुंदुभी
६.     तुझ्या पंखावरूनी, या गाण्याचे शब्द http://www.aathavanitli-gani.com/Song/Tujhya_Pankhavaruni_Ya
७.     तुझ्या पंखावरूनी, या गाण्याची अधोभारणक्षम श्राव्य आवृत्ती http://mr-jatt.com/download-tals/tujhya-pankha-varuni-usha-mangeshkar.html
८.     बालभारती मराठी कविता http://balbharatikavita.blogspot.in/2010/04/blog-post.html
९.     खरा तो एकची धर्म http://www.aathavanitli-gani.com/Song/Khara_To_Ekachi_Dharma
१०.  कुणाला प्रेम मागावे? http://www.aathavanitli-gani.com/Song/Kunala_Prem_Magave

११.  कळा ज्या लागल्या जीवा http://www.aathavanitli-gani.com/song/kala_jyaa_lagalya_jeeva