आजूस नाही मित्र दिसला,
बाजूस ना मैत्रीण दिसे
सर्वकाळी जाल-संजीवित,
हे जीवन असे
माणूस नाही दूरवरही,
ही नोकरी वैरीण असे
रम्य काही आठवावे,
सांगू परी कोणा कसे
आश्चर्य वाटे खूप कधी
लागे कशाचे तरी पिसे
गूज ज्याला ऐकवावे
ऐसा कुणीही ना दिसे
कधी दाटले नैराश्य सारे,
वाट अश्रूस ना मिळे
काढू भडास, होऊ रिते
पण ऐकण्या कुणी ना दिसे
कधी जीवनाने शिकवला
कुठला धडा मज कौतुके
सांगू असे वाटे कुणाला
सांगण्या कुणी ना मिळे
मग उघडली मी अनुदिनी
लिहिण्यास जणू दैनंदिनी
जे वाटले, लिहीले इथे
त्या आज वाचक लाभले
.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत:
टिप्पणी पोस्ट करा
काय नुसते वाचता प्रतिसाद द्या
हातची राखून द्या पण दाद द्या
आंधळ्यांची दिव्यदृष्टी व्हा तुम्ही
अन् मुक्यांना नेमके संवाद द्या
जीव कासावीस झाला आमुचा
मूळचे नाही तरी अनुवाद द्या
कालची आश्वासने गेली कुठे?
ते पुन्हा येतील त्यांना याद द्या
वेगळे काही कशाला ऐकवा?
त्याच त्या कविताच सालाबाद द्या
एवढा बहिरेपणा नाही बरा,
हाक कोणीही दिली तर साद द्या
गोरगरिबांना कशाला भाकरी?
गोरगरिबांना अता उन्माद द्या
व्हायचे सैतान हे डोके रिते,
त्यास काही छंद लावा नाद द्या
- नामानिराळा, मनोगत डॉट कॉम २००५०६१४